Accepteren wat je eigenlijk niet wilt hebben

Ik ben plotseling ziek geworden en ik heb daardoor allemaal klachten gekregen die ik eigenlijk nooit had willen hebben. Sterker nog, ik had nooit ziek willen worden. Hoe ga je hiermee om? Hoe accepteer je iets wat je nooit had willen hebben?

Leef met de dag

Hoe ga je om met iets wat je niet wilt hebben? Ik vind het eerlijk gezegd knap lastig. Constant wordt je geconfronteerd met pijn, ongemakken en dingen die je niet meer kan. Terwijl je juist zo graag een normaal, gezond en onbezorgd leven wilt leiden. Hoe blijf je positief in zo’n situatie? Sinds ik ziek ben heb ik geleerd om te genieten van de kleine dingen zoals samen met mijn vriendinnen op een terras zitten, of samen een film kijken. Het zijn geen grootste en meeslepende dingen maar voor mij zijn het enorme geluksmomenten.

Daarnaast heb ik geleerd om in het moment te leven. Dit klinkt misschien heel erg zwaar maar dit is het absoluut niet. Eerder was ik altijd bezig met morgen, volgende week of later als ik groot ben. Nu ben ik vooral bezig met vandaag. Wat ga ik vandaag doen? Ik kan dingen wel ver van tevoren plannen maar ik weet niet of ik mij dan goed voel. De kans dat zo’n afspraak uitdraait op een teleurstelling is dus heel erg groot. Daarom probeer ik om dingen kort van te voren te plannen. Als voorbeeld: Op maandag stuur ik mijn vriendin een berichtje met de vraag of ze zin heeft om woensdag naar de film te gaan. Zo voorkom ik een teleurstelling en kan ik toch leuke dingen doen!

Accepteren

Ik heb inmiddels al drie jaar vervelende klachten. Hoe gek het ook klinkt, je leert leven met de klachten die je hebt.  Of je het nu wilt of niet, je geeft de klachten (onbewust) een plek in je leven. Ergens is het ook een beetje logisch. Ik denk niet meer iedere minuut van de dag aan mijn misselijkheid. Het is nu (helaas) een onderdeel van mij geworden, waar ik zo goed en zo kwaad als ik kan mee probeer te leven. Toen ik nog maar net ziek was, was ik mij constant bewust van alle klachten omdat het allemaal nieuw was. Nu zijn de klachten een onderdeel van mijn leven geworden

Ik heb altijd bedacht dat ik de klachten beter kan ‘accepteren’ dan er tegen te blijven vechten want dat is hartstikke vermoeiend terwijl ik die energie toch al niet had. Nu klinkt het accepteren alsof ik zeg: Wat fijn dat alle klachten er zijn jullie zijn allemaal welkom maar dat is absoluut niet hoe ik het bedoel.

Ik vind het hartstikke raar dat al die klachten uit het niks zijn ontstaan en ik wil tot de bodem uitzoeken wat het is en hoe ik beter word. Tot die tijd kan ik elke dag vechten tegen de klachten of ik kan me bedenken: het is niet anders. Ik ga door, ik zit op de goede weg met de juiste artsen om mij heen en tot die tijd moet ik het doen met al die rot klachten die ik heb gekregen. Ik doe heel erg mijn best om zo goed mogelijk te leven met alle klachten en ongemakken en totdat ik beter ben zit er niks anders op dan wachten en naar de kinderarts gaan voor onderzoek en advies. Uiteindelijk ga ik beter worden. Daar ben ik van overtuigd.

Omgaan met

Eerder dacht ik altijd dat accepteren gelijk stond aan het verliezen van mijn ziekte. Nu weet ik dat accepteren net zo veel betekend als het een plek geven zodat je verder kunt gaan met je leven en niet meer elke dag een gevecht moet leveren tegen alle klachten. Accepteren betekend niet dat ik het opgeef om naar een diagnose te zoeken. Ik geef het voor nu een plek zodat ik even verder kan.

”Accepteren is vooral het loslaten van je verzet” – Annoniem

Als ik moet leren maar ik ben onwijs moe of misselijk dan verplaats ik het naar morgen. Ik kan wel achter mijn schoolboeken gaan zitten maar als ik ziek ben weet ik vooraf al dat het op zo’n moment niet gaat lukken. Ik kan dan wel proberen om te leren of huiswerk te maken maar dat ik echt een kwelling. Eerder probeerde ik op zo’n moment wel om te gaan leren, vervolgens zat ik uren achter mijn schoolboeken terwijl ik uiteindelijk niks had geleerd. Het kost onwijs veel tijd, zorgt voor veel stress en ik schiet er eigenlijk niks mee op. Nu heb ik geaccepteerd dat het op die dag even niet lukt. Ik laat mijn schoolwerk dan even voor wat het is en ik probeer het de volgende dag opnieuw. Dit duurde heel lang tot ik dit kon aanvaarden maar accepteren gaat met vallen en opstaan en uiteindelijk is het gelukt.

Doorverwijzing

In mijn vorige artikel: Ziek zonder diagnose | We kunnen niks meer voor je doen  schreef ik dat ik eindelijk een doorverwijzing heb gekregen naar een ander ziekenhuis. Ik was zo opgelucht en gelukkig! Helaas betekend dit niet dat ik morgen beter ben. Beter worden gaat waarschijnlijk nog heel lang duren zeker omdat ik al zo lang ziek ben. Toch bied een doorverwijzing nieuwe perspectieven omdat ze opnieuw gaan kijken naar waar de klachten vandaan komen.

De kinderarts stuurt de doorverwijzing naar een academisch ziekenhuis, zij bekijken dan bij welke arts ik het beste terecht kan (iedere arts heeft zijn of haar eigen specialisme) en daarna krijg ik een brief thuis met een datum voor mijn eerste afspraak. Deze afspraak zal nog best lang duren omdat een academisch ziekenhuis meestal langere wachttijden heeft en je hebt de december maand waar je feestdagen en vakantie hebt waardoor de poli in het ziekenhuis gesloten is.

Ondanks dat ik nog even met wachten op mijn afspraak ben ik echt heel erg blij met de doorverwijzing. Ik had zelf gevraagd om een doorverwijzing maar toen de kinderarts het idee goedkeurde was ik toch echt even sprakeloos. Er was weer hoop op een diagnose en nog belangrijker er was hoop op beterschap! Ik was zo blij! Nu alleen hopen dat ze in een academisch ziekenhuis iets voor mij kunnen doen. Ik ben in ieder geval positief en ik ga er vanuit dat ze mij kunnen helpen.

Liefs,

Yousra Yasmine

Share:

11 Reacties

  1. 19 november 2018 / 22:33

    Blijf erg vervelend vinden voor je dat je zo ziek voelt

  2. 21 november 2018 / 10:51

    Ik vind het een hele slimme oplossing om afspraken gewoon kort van te voren te maken zodat de kans groter is dat je fit genoeg bent.

    De doorverwijzing lijkt mij ook heel positief. Die biedt nieuwe hoop en perspectief.

  3. 21 november 2018 / 14:20

    Het kost altijd onwijs veel tijd en moeite maar positief blijven dat het snel allemaal duidelijk wordt en verbeterd

  4. 21 november 2018 / 16:23

    Het blijft vervelend dat je dit op zo’n jonge leeftijd moet leren.

  5. 21 november 2018 / 22:00

    Ik ben blij voor dat je een doorverwijzing hebt gekregen naar een academisch ziekenhuis, geef de moed niet op!

  6. 21 november 2018 / 23:37

    Accepteren blijft lastig maar is wel belangrijk om door te gaan met je leven. En ik kan me voorstellen dat je graag een diagnose wil.

  7. Naomi
    22 november 2018 / 09:29

    erg dat je nog steeds niet echt weet wat je heb goed dat je een doorverwijzing krijgt

  8. 22 november 2018 / 19:25

    Die verwijzing is heel fijn, alleen weten ze dan inderdaad al naar welke arts / welk specialisme? De kinderarts moet toch wel een idee hebben, want naar wie kan ze je anders doorverwijzen? Heb je eigenlijk ooit een second opinion bij een andere kinderarts (van een ander ziekenhuis) gevraagd? Misschien niet ‘helpful’ deze vragen, maar het zijn wel vragen die bij mij opkomen als ik je artikelen lees.

    • 23 november 2018 / 13:57

      Wat lief dat je meedenkt! Ik word doorverwezen naar de afdeling algemene kindergeneeskunde. Eerst gaat dan een algemene kinderarts kijken naar alle klachten, vervolgens kan hij/zij mij doorverwijzen naar bijvoorbeeld een Kinderreumatoloog. Kinderarts vind ik altijd zo raar klinken, omdat ik nu 17 ben en over een half jaar 18 word hihi. 😉
      Ik heb nog nooit eerder een second opinion gevraagd, omdat ik altijd vertrouwen had in mijn eigen kinderarts. Ik had al die tijd de hoop dat zij zou kunnen vinden wat ik had. Helaas was dit niet het geval dus nu hebben we zelf een doorverwijzing gevraagd. We hebben dit zo laat gevraagd, omdat dit nog nooit eerder ter sprake was gekomen. Hopelijk weten ze in het nieuwe ziekenhuis wel een diagnose te vinden. Helaas ben ik waarschijnlijk pas eind januari aan de beurt. Liever laat dan nooit zullen we dan maar zeggen hihi

  9. 27 november 2018 / 10:00

    Ik denk dat niemand ziek wil worden. Ik herken wel wat je zegt, maar probeer toch het beste ervan te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *