Alles is anders

Alles is andersIk denk dat alles gebeurt met een rede maar waarom ben ik dan ziek geworden? Toch denk ik dat je uit elke gebeurtenis een wijze les kan leren. Wat de wijze les is in chronisch ziek zijn moet ik nog ontdekken. Toch verbaast het mij wat er in relatief korte tijd kan veranderen. Binnen anderhalf jaar is mijn leven compleet veranderd.

Hoe het was

Ongeveer anderhalf jaar gelden was ik al ziek maar niet zo extreem als nu. Toen had ik net eindexamen gedaan en ik werkte fulltime, sterker nog ik had twee baantjes, doordeweeks werkte ik bij een ijssalon en in de avond en weekenden werkte ik bij een broodjes zaak. Van mijn ouders hoefde ik niet te werken maar ik vond drie maanden thuis zitten onwijs saai. Werken vond ik hartstikke leuk, ik had leuke collega’s, ik verdiende mijn eigen geld en ik had de tijd van mijn leven. 

Anderhalf jaar gelden werkte ik in de stad (ongeveer twintig minuten fietsen), iedere ochtend fietste ik naar de stad, ik ging tijdens de pauze de stad in en ’s avonds fietste ik weer terug. Ik kon alles nog. Uiteraard kostte het al wat meer moeite dan normaal maar ik kon het nog.

Alles is anders 

Vandaag de dag is alles anders en mijn wereld is volledig omgedraaid. Mijn beide banen heb ik moeten afzeggen, stukken fietsen kan ik vergeten en door de stad lopen is allang verleden tijd.

Inmiddels gaan we naar de stad met de auto en als ik in de stad ben gaan we met de rolstoel. Eerlijk gezegd vind ik dat zo erg. Op het moment dat ik in die rolstoel ga zitten word mijn ziekte pas zichtbaar. Als ik in de rolstoel  zit kan de hele wereld zien dat ik ziek ben. En dat, dat is nou precies wat ik niet wil.

Mijn dromen en ambities zijn groots. Maar op dit moment houd mijn ziekte mij tegen. Ik wil weer gaan werken, naar school, fietsen en door de stad lopen, hele dagen winkelen in Amsterdam, mijn diploma halen en naar de universiteit. Maar het kan niet. Mijn lijf kan het op dit moment niet. Tot die tijd wacht ik geduldig af. Ik wacht af tot ik het wel kan. En tot die tijd blijf ik vechten om er toch te komen, want ooit zal ik het halen. Zo maak ik ondanks alles mijn huiswerk, gewoon thuis. Ik moet en zal mijn diploma halen. Er zijn al zo veel dingen die ik heb laten varen, dus daarom wil ik zo graag mijn diploma halen.

Dankbaar

Soms doet het pijn. Het doet pijn om mij te realiseren wat ik niet meer kan. In anderhalf jaar zijn er zo veel dingen afgevallen die ik niet meer kan. Ik kan niet meer tekenen, mijn hele wereld is wazig en in mijn vrije tijd zit ik voornamelijk op de bank. 

Aan de andere kant ben ik onwijs dankbaar dat ik toch mee kan (ondanks die stomme rolstoel). Ik ben zo onwijs dankbaar voor alle lieve mensen die ik om mij heen heb, die mij helpen waar het nodig is en ik ben dankbaar voor alle lieve mensen die mijn blog lezen.

Langzaam vielen al mijn hobby’s weg. Inmiddels is daar een grote passie voor terug gekomen, namelijk bloggen. Toen ik het idee had opgevat om te gaan bloggen heeft het best lang geduurd tot ik mijn blog online durfde te zetten. Achteraf gezien had ik zo veel eerder moeten beginnen! Ik heb er al zo veel aan gehad. Ik heb zo veel lieve mensen ontmoet en ik heb zo veel lieve berichtjes gekregen. Ik zou nu al niet meer weten wat ik zonder mijn blog zou moeten!

Liefs,

Yousra Yasmine

Wil je op de hoogte blijven van alles wat er gebeurd? Dan kun je mij ook volgen op Instagram Daar deel ik regelmatig updates over wat ik doe, waar ik ben en natuurlijk deel ik leuke leuke foto’s!

Share:

20 Reacties

  1. 10 december 2018 / 13:11

    Mooi dat het bloggen je al zoveel heeft gebracht en dat het echt een uitlaatklep voor je is geworden!

  2. 10 december 2018 / 14:17

    Lieve Yousra, ik hoop dat je ondanks je ziekte toch nog positieve puntjes kunt vinden in het leven. Dat je uitkijkt naar het leven als je het weer aankunt. Misschien ben je zelfs al plannen aan het maken voor wanneer je weer met volle teugen kunt leven. Laat je alsjeblieft niet tegenhouden door je ziekte want zolang de wilskracht er is, kun je nog doen wat je wilt. Misschien wel met aanpassingen maar het is mogelijk!
    Liefs Suzanna

  3. Naomi
    10 december 2018 / 14:38

    Ik lees altijd graag je blogs erg mooi dat het een uitlaatklep is voor je

  4. 10 december 2018 / 15:44

    Het lijkt me zo moeilijk, dat alles in 2 jaar tijd zo veranderd is voor je. Ik denk ook dat alles met een reden gebeurt, ook al zijn het vervelende dingen..die reden is niet altijd meteen duidelijk. Ik denk wel dat jij straks onwijs sterk hieruit gaat komen, dus misschien is dat de reden?! Houd moed, het moet goed komen!!

  5. 10 december 2018 / 16:41

    Wat pijnlijk om te lezen, ik weet niet of ik zo sterk zou kunnen blijven. Ik merk ook wel dat bloggen je last wat minder zwaar kan maken. Ik ben ook lang bang geweest om blogs te posten, maar hoe meer je het doet, hoe zelfzekerder we worden 🙂

  6. 10 december 2018 / 18:50

    Bloggen is fijn he, ik vind het ook heerlijk. Lekker doorgaan. Hopelijk komt er een einde aan de onzekerheid.

  7. Sandy
    11 december 2018 / 09:11

    Ondanks alles wat je leven heeft veranderd de afgelopen jaren, lees ik heel veel kracht in je blogs. Wat fijn dat je daar nu je passie in hebt gevonden. Groetjes van een onbekende, maar daarom niet minder gemeend.

  8. 11 december 2018 / 19:23

    Wat fijn dat je uit al het nare wel iets moois hebt kunnen halen. Ik zei het al eerder. Als buitenstaander kun je niet ervaren wat jij voelt. Wel kunnen we met je meevoelen, meedenken en je af en toe een hart onder de riem steken. Ik hoop nog altijd dat het duidelijk zal worden wat er aan de hand is en wat je eraan kunt doen. Liefs.

  9. 11 december 2018 / 23:24

    Het contrast met 1,5 jaar geleden is wel erg groot. Maar je gaat nu nog steeds door met doelen behalen, dus nog steeds goed bezig!

  10. 12 december 2018 / 09:27

    Ik ben net beter van een soort griepje, en heb gemerkt hoe vervelend het is als je lichaam niet kan doen wat je wilt. Ik heb deze week een paar keer aan je gedacht, en me gerealiseerd dat gezondheid beslist niet vanzelfsprekend is.

    Ik hoop echt dat je snel zult opknappen.

  11. 12 december 2018 / 09:38

    Die wijze les van chronisch ziek zijn, heb ik ook nog niet ontdekt, zowel ik zelf als mijn kinderen zouden een stuk makkelijker leven hebben zonder onze ziektes, maar aan de andere kant, we maken er van wat kan en dat lees ik bij jou ook terug. Je zult beperkingen hebben en niet alles kunnen, maar zoek dat waar je energie uit haalt. Sterkte.

  12. 12 december 2018 / 11:21

    Geloof me, die rolstoel gaat ooit leuk worden. En wie weet kan die je zelfs helpen om je dromen uit te laten komen.

  13. 12 december 2018 / 12:44

    Wat fijn dat je met bloggen begonnen bent, het is ook goed te zien ( ik bedoel te lezen ) dat je er je hele hart in stopt!

  14. 12 december 2018 / 15:48

    Je teksten zijn altijd erg mooi. En ik vind je erg dapper.

  15. 12 december 2018 / 18:21

    Bizar hoe het in zo’n korte tijd compleet anders is geworden en zo snel achteruit is gegaan. En dan nog wel te bedenken dat de oorzaak onbekend is.. Tof om te lezen dat je ondanks alles, nog positief kunt zijn en dankbaar bent.

  16. 13 december 2018 / 09:19

    Wat fijn dat je er het beste van probeert te maken en je passie gevonden hebt in bloggen

  17. 14 december 2018 / 10:05

    Bloggen is een mooie afleiding van je ziekte! Als het je passie is, houdt het je op de been en maakt het je een stuk vrolijker :). Ik hoop gauw dat ze iets vinden waardoor je er misschien iets aan kunt doen.

  18. 17 december 2018 / 11:58

    Mooi dat jij je passie hebt gevonden in het bloggen!:)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *