Ik in een rolstoel? Ben je gek!

Deze foto is gemaakt door mijn best friend Tess. 😉

De afgelopen weken ging het niet zo lekker. Ik heb veel pijn, ben snel moe en ik ben de hele dag misselijk. Nu hebben we vijf weken zomervakantie gehad waarin ik niks heb kunnen doen. De enige tripjes die ik had, waren naar het ziekenhuis. Ik heb nog een week vakantie en omdat de muren op mij af kwamen besloot ik om het anders aan te pakken.

Een hartstikke goed idee…

Mijn moeder opperde samen met de dokter om een rolstoel te halen zodat ik wel mee kon als we ergens heen zouden gaan. Ik wuifde het idee weg. Waren ze allemaal gek geworden? Ik was hartstikke gezond! (Ik kon de straat niet uit lopen vanwege de pijn maar ik was hartstikke gezond, Yes sure). Ik had helemaal geen rolstoel nodig. Ik vond dat ik makkelijk de stad door kon lopen om te winkelen.

Mijn moeder besloot zich niks aan te trekken van mijn eigenwijze gedrag en ging een rolstoel halen. Toen ze thuis kwam met die rolstoel moest ik zo hard lachen. Dachten ze echt dat ik daar in ging zitten? Ik wist zeker dat iedereen raar zou kijken en zou vragen wat er aan de hand was. Niet lang daarna sloeg dit lachen om in tranen en wanhoop. Inmiddels kwamen de muren op me af want ik was bijna niet meer naar buiten geweest de afgelopen tijd. Eigenlijk wist ik niet meer wat ik moest doen.

Kiezen of delen

Ik besefte ook heel goed dat het kiezen of delen was. Ik kon of de hele vakantie thuis gaan zitten omdat ik te veel pijn had om te lopen of ik kon in die stomme rolstoel gaan zitten om toch mee te gaan naar de stad. Uiteindelijk koos ik voor het laatste. Dus ik sprak met mijn moeder en zus af om op zaterdag naar de stad te gaan en geloof me ik heb er een paar keer over nagedacht en getwijfeld of het wel een goed idee was. Wat als mensen vonden dat ik me aanstelde? Ik had immers geen gebroken been waaraan ze konden zien dat ik ziek was.

Ik twijfelde want ik kon het ook gewoon afzeggen. Dan hoefde ik niet in de rolstoel en hoefde ik mij ook niet druk te maken wat anderen ervan vonden. Uiteindelijk overtuigde mijn moeder mij ervan dat ik het gewoon moest proberen. Als iemand raar zou kijken of mensen een gemene opmerking zouden maken konden we altijd weer naar huis gaan. Ze had ook gelijk. Waarom zou ik me laten tegenhouden door andere mensen die misschien wel raar zullen kijken? Ik kon het op z ‘n minst proberen. Dus ik stemde in om mee naar de stad te gaan.

In de rolstoel?

Op zaterdag was het zo ver. Naar de stad in een rolstoel! Gelukkig waren mijn ouders en mijn zus erbij, want ik was best wel een beetje bang. Ik was namelijk heel bang dat mensen raar naar mij zouden kijken of dat ze dachten dat ik mij aan het aanstellen was. Natuurlijk raadt je het al… De mensen waren heel erg aardig! Eigenlijk waren er vrij weinig mensen die raar naar mij keken omdat ik in de rolstoel zat. Als ik ergens niet langs kon, gingen mensen aan de kant of ze vroegen mij of ze me konden helpen.

Toen ik voor de eerste keer naar de stad ben geweest met de rolstoel had ik de smaak te pakken haha. Daarna zijn we nog meerdere keren gaan winkelen of hebben we een terrasje gepakt.

Achteraf gezien had ik veel eerder gebruik moeten maken van de rolstoel. Door de pijn heb ik weken thuis gezeten en uitjes overgeslagen terwijl ik makkelijk mee had gekund in de rolstoel. Maar ja, dat is informatie die je achteraf weet. Voor nu ben ik heel blij dat ik gebruik kan maken van de rolstoel zodat ik mee kan als we gaan winkelen of iets anders leuks gaan doen!

Liefs,

Yousra Yasmine

Share:

39 Reacties

  1. 23 augustus 2018 / 20:09

    In een rolstoel is niet zo erg als je denkt hihi. Aan mij zie je ook niets aan de buitenkant en ik wist mezelf snel te overtuigen. Of ik kan gezellig mee in de rolstoel of ik zit in m’n eentje thuis want de rest hoeft niet mijn handje thuis vast te houden omdat ik het vertik om in een rolstoel te gaan zitten. Daarnaast bespaar je energie door in de rolstoel te zitten en die kun je beter besteden aan leuke dingen. Kortom, ik ben heel trots op je dat je zo gegroeid bent. Topper die je bent

    • 2 september 2018 / 12:13

      Wat lief! Dankjewel! wat je schrijft is waar! je kunt beter in de rolstoel gaan zitten zodat je gezellig mee kunt in plaats van de hele dag thuis zitten omdat je bang bent voor de reactie van anderen.
      Veel liefs,
      Yousra Yasmine

  2. 24 augustus 2018 / 04:51

    Fijn dat het uiteindelijk zo meeviel om met de rolstoel de stad in te gaan. Het schept natuurlijk ook weer nieuwe mogelijkheden!

  3. yvonne commandeur .
    24 augustus 2018 / 07:12

    lieve yousra
    wat intzettend stoer dat je uiteindelijk toch voor jezelf kiest .en de mensen om je heen denken maar wat ze willen .er zijn nog genoeg mensen die niet negatief denken en je steunen en energie geven

    • 25 augustus 2018 / 11:16

      Wat super lief dat je reageert! Jullie betekenen heel veel voor mij en ik ben blij dat ik Tess nu zo vaak spreek! Ik hoop jullie snel weer te zien!
      Heel veel liefs,
      Yousra

  4. 24 augustus 2018 / 08:46

    Ik snap dat de drempel groot is om erin te gaan zitten maar blij dat het uiteindelijk ontzettend meeviel!

  5. Nicole
    24 augustus 2018 / 12:00

    Kan me helemaal voorstellen dat het een behoorlijke drempel was. Niet alleen ivm reacties van andere (waar je overigens lak aan moet hebben, maar dat is makkelijk gezegd), maar ik denk ook voor jezelf het besef dat je het eigenlijk toch wel nodig hebt. Stoer dat je bent gegaan!

  6. 24 augustus 2018 / 12:12

    Wat zal de drempel hoog zijn geweest, maar wat toon je een karakter door het wel te doen en hierdoor de dag met minder pijn door te komen.

  7. 24 augustus 2018 / 12:18

    Vast een enorme stap, maar gelukkig kan je wel wat meer daardoor! Knap hoe je met alles om gaat!

  8. 24 augustus 2018 / 12:24

    Wat stoer dat je toch die drempel over bent gegaan! Ik vind het echt heel knap van je. En wat fijn dat je zo weer wat uitjes kan ondernemen. Ik weet uit ervaring hoe afschuwelijk het is als je alleen nog maar thuis zit en niet meer ‘buiten’ komt; je vereenzaamt echt zó snel!

  9. 24 augustus 2018 / 14:22

    Dit lijkt me inderdaad een hoge drempel, maar wat ontzettend goed van je dat je over die drempel bent gegaan! Ik durf ook niet goed toe te geven aan een rolstoel met bijvoorbeeld dagjes uit (dierentuin) of winkelen, terwijl dat uiteindelijk veel beter zou zijn en minder pijn na zo’n dag oplevert.

  10. 25 augustus 2018 / 06:06

    wat heftig en wat een drempel moet dat zijn geweest masr goed dat je t gedaan hebt

  11. 25 augustus 2018 / 07:22

    Ik snap dat het even een drempel voor je is, maar goed dat je toch gegaan bent. Toch fijn dat je erachter komt dat het allemaal best wel meevalt.

  12. lana
    25 augustus 2018 / 10:01

    zo naar voor jou dat je zo hard twijfelde door anderen mensen. Gelukkig heeft er niemand naar gereageerd! ik zou zeggen ga zoveel buiten als je wilt en geniet ervan!

  13. 25 augustus 2018 / 10:27

    De stap om er toch aan over te geven is groot en moeilijk. Mijn moeder heeft tijdens haar ziekte ook in een rolstoel gezeten. Uiteindelijk waren we eigenlijk heel blij met de mogelijkheid omdat je daardoor iig nog lekker dingen kunt ondernemen.

  14. 25 augustus 2018 / 10:41

    Soms moet je gewoon ergens naar toe groeien….en als ik het zo lees heb jij een slimme en wijze moeder!

    • 25 augustus 2018 / 11:19

      Hihi dat heb je goed gelezen! Mijn moeder is een schat. Ik zou niet weten wat ik zonder haar (en de rest van mijn familie) zou moeten!
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  15. Danielle
    25 augustus 2018 / 10:52

    Heel begrijpelijk. Goed dat je toch de stap hebt gezet!

  16. 26 augustus 2018 / 07:12

    Ben blij dat je over de drempel heen kon stappen. Goed van jou!

  17. 26 augustus 2018 / 09:14

    Het is een drempel die je over moet, maar je verrijkt je wereld wel door toch in een rolstoel te gaan zitten.

  18. 26 augustus 2018 / 09:38

    Ik snap de drempel maar wat fijn dat je nu weer vaker op pad kunt!

  19. 26 augustus 2018 / 09:51

    Er gaan andere deuren voor je open zolang je je open stelt voor een (iets) andere weg. Knap van je dat je jezelf over je angst en trots hebt heen gezet. Zonde om jezelf beperkingen op te leggen als het ook anders kan. Laat de uitjes nu maar komen 🙂 🙂

  20. naomi
    26 augustus 2018 / 10:38

    super goed dat je de stap heb genomen mag je trots op zijn

  21. 26 augustus 2018 / 12:10

    Wauw, ik kan me je weerstand heel goed voorstellen, maar wat superstoer dat je je daar uiteindelijk overheen hebt gezet en toch gewoon in een rolstoel bent gaan zitten. En fijn dat die eerste keer gewoon een goede ervaring was, dat verlaagt de drempel voor in de toekomst. 🙂

    • 2 september 2018 / 12:16

      Hihi inderdaad! Nu ik de rolstoel heb ontdekt heb ik wel een lijstje met dingen die ik leuk vind om te doen!
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  22. 26 augustus 2018 / 13:09

    Ik snap wel dat je eerst even twijfelde maar nu het zo goed gegaan is ben ik wel blij voor je! 🙂 Fijn dat je op deze manier weer gezellige dingen buiten de deur kan doen!

  23. 26 augustus 2018 / 14:12

    Wat goed dat je het toch gedaan hebt & wat super fijn dat je de smaak nu te pakken hebt! You go girl! xoxo

  24. 26 augustus 2018 / 14:17

    Wat knap dat je uiteindelijk toch de keuze hebt gemaakt voor de rolstoel en wat fijn dat je nu meer mogelijkheden hebt om eropuit te gaan en leuke dingen te doen.

  25. 26 augustus 2018 / 17:38

    Ik vind het erg knap en goed van je dat je de keuze hebt gemaakt om toch voor de rolstoel te gaan, waardoor je toch een stukje vrijheid terug krijgt.

  26. Nicole Orriëns
    27 augustus 2018 / 05:02

    Ik vind het ook mooi om te lezen dat de mensen gewoon heel aardig waren. Gelukkig zijn de meeste mensen ook gewoon aardig volgens mij.

  27. 27 augustus 2018 / 06:13

    Respect! Goed dat je die klik gemaakt hebt.

  28. alex
    27 augustus 2018 / 12:10

    Het lijkt mij inderdaad een hele stap om toe te moeten geven aan de rolstoel. Wel heerlijk dat je je mobiliteit op deze manier weer enigszins terug hebt. Weken aan huis gekluisterd lijkt mij ook vreselijk. Sterkte verder!

  29. Astrid
    27 augustus 2018 / 16:10

    Mijn dochtertje heeft vorig jaar 2 maanden in een rolstoel gezeten. Ze was bang dat de kinderen op school raar zouden doen. Dat gebeurde gelukkig niet; ze kreeg veel hulp.
    Op straat werd ze wel vaak aangekeken; ze leerde zich hier niets van aan te trekken.
    Het was wel vervelend dat iedereen de rolstoel in het voorbijgaan even een duwtje gaf (ook als ze zat te tekenen of schrijven in de klas).
    Ze kon zo mee op schoolreis van 3 dagen, naar een festival en vele andere uitstapjes.
    Leuk is het niet, maar wel een uitkomst.

    • 2 september 2018 / 12:17

      Ah wat heftig zeg! Gelukkig kon je dochter zo wel mee op schoolreisje en andere uitstapjes! Hopelijk gaat nu alles een beetje beter met jullie!
      Veel liefs,
      Yousra Yasmine

  30. 27 augustus 2018 / 21:52

    Supergoed dat je het gedaan heb. Je gaat zoveel buiten als je wilt en geniet ervan.

  31. 2 september 2018 / 17:34

    Ik snap het helemaal dat het een stap is om in een rolstoel te moeten zitten. Ik vond het al een probleem toen ik mijn been gebroken had. Maar aan de andere kant is het een heerlijk hulpmiddel om je als nog te kunnen verplaatsen zonder dat het veel energie kost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *