Je gebruikt je ziekte als een excuus

Je gebruikt je ziekte als een excuus
Deze foto is gemaakt door mijn allerliefste zus.

Sorry, ik ben ziek. Het is niet dat ik niet met je wil praten. Het is vooral dat ik soms de woorden niet kan vinden om een gesprek gaande te houden. Ach, je zegt alleen maar dat je ziek bent, zodat je dat als een excuus kunt gebruiken. Je zegt het alleen maar om zielig gevonden te worden.

Wat doe ik hier?

Vaak ga ik alleen naar de winkel om boodschappen te doen. Eerder kon ik dat zonder boodschappenlijstje maar tegenwoordig lukt het niet meer. Dan fiets ik naar de winkel en als ik daar ben dan kijk ik om mij heen en probeer ik met man en macht te bedenken wat ik ook maar weer naar opzoek ben. Was het iets van de groenteafdeling? Brood? Iets voor op brood? Ik weet het niet meer. Vaak genoeg heb ik in de winkel mijn moeder gebeld met de vraag wat ik ook maar weer moest halen.

Eerder vond ik het ontzettend gênant om mijn moeder dan te moeten bellen. Nu denk ik; ”Ik kan er niks aan doen dat ik het niet meer weet. Het is niet mijn schuld” Zulke dingen zijn ontzettend vervelend maar ze zijn gemakkelijk op te lossen door bijvoorbeeld een simpel berichtje te sturen met de vraag wat ik ook alweer moest ophalen. Tegenwoordig probeer ik voordat ik naar de winkel ga een boodschappenlijstje te maken. Ik neem een pen mee naar de winkel en zo kan ik alles wat ik in mijn mandje gooi afstrepen op mijn boodschappenlijstje.

Ik denk dat iedereen het vervelende gevoel wel herkent. Iedereen loopt wel eens naar boven en vraagt zich vervolgens af waarom je ook alweer naar boven bent gelopen. Mede daarom denk ik dat iedereen zich min of meer kan inleven in mijn frustratie van dingen niet meer weten. Tenminste, dat hoop ik.

Ik kan het mij niet meer herinneren

De laatste maanden gaat mijn geheugen nogal snel achteruit. Iets wat ik zelf enorm lastig vind. Als ik in gesprek ben met iemand (zelfs met mijn ouders) vallen er vaak enorm lange stiltes. De woorden zweven als het ware in mijn hoofd maar ik kan er geen zin mee maken. Soms dan zeg ik een halve zin en halverwege de zin weet ik niet meer wat ik wilde vertellen. Het maakt mij boos dat ik niet op de woorden kan komen. Het frustreert mij en tegelijkertijd maakt het mij verdrietig.

Ik merk wel dat hoe vermoeider ik ben, hoe lastiger het voor mij is om dingen te kunnen onthouden. Soms dan vraag ik aan mijn ouders hoelaat ze ergens heen gaan en dan vraag ik vijf minuten later exact dezelfde vraag. Simpelweg, omdat ik niet kan onthouden wat er is gezegd. Mijn ouders en iedereen dicht om mij heen weten dat het van mij geen onwil is om iets drie keer opnieuw te vragen. Helaas snapt niet iedereen dit. Mede daarom schrijf ik hier ook een stuk over, omdat ik hoop dat door er over te schrijven dat mensen het zullen begrijpen.

Je ziekte is een excuus

Door mijn jarenlange ziekte ben ik veel vrienden verloren. Mensen die het niet begrepen of die mijn lange stiltes tijdens een gesprek irritant vonden. Ik snap dat het voor anderen enorm lastig kan zijn. Ik denk dat het daarom het beste is om erover te praten. Ik probeer nu direct aan te geven dat ik ziek ben en dat ik soms niet op de woorden kan komen. Zo weten mensen dat ik niet zeg dat ik ziek ben, omdat ik aandacht wil of omdat ik zielig gevonden wil worden. Ik zeg het, want zo weten mensen dat ik wel geïnteresseerd ben in het gesprek maar soms simpelweg niet op de woorden kan komen.

Laatst zei iemand tegen mij: ”Je gebruikt je ziekte alleen maar als een excuus!” Geloof mij. Ik gebruik mijn ziekte niet als een excuus. Ik wil niet anders behandeld worden, omdat ik ziek ben. Ik wil je alleen vertellen dat ik ziek ben, zodat ik dingen kan verduidelijken. Door uit te leggen dat ik ziek ben en daarom veel dingen vergeet, hoop ik dat mensen het iets beter begrijpen. Ik vertel het om iets te verduidelijken en niet om zielig gevonden te worden.

Ik denk dat mensen ergens pas begrip voor kunnen hebben als ze weten wat er speelt. Des te pijnlijker is het dan als mensen het niet begrijpen. Daarom probeer ik altijd (soms zelfs meerdere keren) uit te leggen wat er aan de hand is. In de hoop dat zoveel mogelijk mensen het begrijpen.

Liefs,

Yousra Yasmine

Hey, volg je mij al op Instagram ? Daar geef ik jou een inkijkje in mijn leven door middel van foto’s. Ik zou het leuk vinden om elkaar daar te volgen! 

Share:

6 Reacties

  1. 2 september 2019 / 14:15

    Jeetje, wat heftig. Tuurlijk heb ik weleens dat ik naar een andere kamer loop om vervolgens me af te vragen wat ik daar ook alweer doe. Maar dat is meer omdat ik er dan niet met mijn gedachten bij bent.
    Lijkt me echt super vervelend om dat te hebben. En dan vooral omdat je er ook vrienden door verloren hebt.

    Bettie

    http://www.thewildflowerhippie.com

  2. 3 september 2019 / 12:49

    Zo herkenbaar dat niet op woorden kunnen komen.
    En wat ging ik ook alweer doen?!
    Bij mij komt dit waarschijnlijk door mijn vitamine B12 tekort.

    In eerdere post vroeg ik ook al hoe jouw vitamine B12 waarde is. Als je vitamine B12 waarde niet goed is kun je namelijk allerlei vage klachten krijgen.
    Is jouw vitamine B12 al eens getest?

    Groetjes SuzanCreatiefDivers

    • 3 september 2019 / 15:32

      Hey Suzanne,
      Bedankt voor je reactie! Ik ben wel eens op b12 getest. Bij mij is in het verleden enkel het b12 serum geprikt en deze schommelde nogal. Hij is wel eens onmeetbaar hoog geweest (zonder dat ik vitamine slikte of zo iets dergelijks) maar hij is ook wel eens lager dan 300 geweest, dus net op het randje. Nu weet ik via iemand anders die ook een vitamine b12 tekort had dat je niet alleen het vitamine b12 serum moet prikken maar ook het MMA (Methylmalonzuur) en Homocysteïne. Helaas wilde mijn eigen huisarts dit niet prikken, omdat hij dit niet nodig vond. Ik heb hier verschillende keren op aangedrongen maar, omdat het vitamine b12 serum goed was (net op het randje) wilde de huisarts helaas geen verder onderzoek doen. Nu weet ik dat je een vitamine b12 tekort pas echt kunt uitsluiten als je ook het MMA (Methylmalonzuur) en Homocysteïne hebt geprikt, omdat je dan kan zien of de vitamine b12 ook in de cellen wordt opgenomen.
      Ik ben mij nu een beetje aan het beraden op wat ik nu verder ga doen, want ik hoor vanuit verschillende hoeken dat het wel eens een opname probleem met mijn vitamine b12 zou kunnen zijn. Mocht jij (of iemand anders) weten waar je dit het beste kan laten onderzoeken dan mag je mij altijd een berichtje doen!
      Bedankt voor het meedenken!
      Liefs,
      Yousra Yasmine

      • Diane Simonis
        7 september 2019 / 17:41

        Hoi Yousra,

        Je zou eens contact op kunnen nemen met Monica van der Lem, zij is een expert o.a. op het gebied van B12.

        mvg Diane

      • 9 september 2019 / 11:32

        Hey Yousra Yasmine,

        Zelf ben ik uiteindelijk naar het B12 Institute in Rotterdam geweest.

        Mijn huisarts wilde namelijk stoppen met de behandeling. Gelukkig heb ik nu dus mijn behandeling via het B12 Institute in Rotterdam.

        Succes.

        Groetjes SuzanCreatiefDivers

  3. Ilona
    5 september 2019 / 18:30

    Hey Yousra.

    Wat vervelend dat je nog steeds zulke reacties krijgt. Mensen zouden wat meer empathisch moeten zijn… maar je weet het he? Als je wilt praten (hele of halve zinnen) je bent welkom!

    ~liefs~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *