Je lacht altijd, ben je dan wel echt ziek?

Je lacht altijd, ben je dan wel echt ziek?

Op mijn blog schrijf ik over ziek zijn en hoe het is om ziek te zijn zonder diagnose. Vaak wordt je als lui bestempeld, omdat je er niet ziek uit ziet. Ik kan immers lachen (op een foto) dan zal ik wel niet ziek zijn. Toch?

Reacties

Een tijdje terug vertelde iemand mij dat als ik lachend op de foto kon staan dan kon ik toch ook wel deelnemen aan de maatschappij? Daarnaast heb ik wel eens opmerkingen gekregen in de trant van ”Je lacht altijd, voel je je dan wel echt ziek?” Zulk soort reacties raken mij altijd enorm. Ik weet dat ik mijn leven op internet deel en dat mensen daar een mening over hebben maar ik kan niet wennen aan zulke lelijke reacties. Gelukkig krijg ik meer lieve en positieve reacties dan negatieve reacties. Daarom probeer ik mij ook zo veel mogelijk te focussen op alle lieve reacties!

Als ik mijn leven zelf zou mogen invullen en mijn ziekte buiten beschouwing zou mogen laten dan zou mijn leven er zeker niet zo uit zien. Als ik zou mogen kiezen dan zou ik willen studeren, afspreken met vriendinnen en vooral genieten van het leven. Ik heb er namelijk ook niet voor gekozen om ziek te zijn. Sterker nog niemand kiest ervoor om ziek te zijn. Het feit dat ik lief lach is eerder uit beleefdheid en zeker niet om te laten zien hoe goed het gaat. Juist daarom voelt het zo naar als mensen twijfelen aan mijn ziek zijn of hier iets onaardigs over zeggen.

Lui?

Ik zit immers niet voor niets thuis. Voor anderen lijkt het misschien heel prettig en relaxed om een dagje thuis te zijn maar geloof me als je weken thuis zit en eigenlijk niks kan doen, is er niks heerlijks aan. Ik zou willen dat het voelde als een vakantie. Tijdens de vakantie kun je lekker op de bank films kijken, uitslapen of naar de stad maar ik zit al weken thuis, omdat ik ziek ben. Wat doe je dan als je zo lang ziek bent en thuis zit? Hetzelfde als ieder ander die bijvoorbeeld griep heeft en daarom ziek thuis is.

Natuurlijk zou ik graag willen zeggen: ”ik zit thuis maar ik heb vandaag drie uur besteed aan mijn huiswerk, ik heb een blogpost geschreven en ik heb een stuk gelopen” Als ik die dingen weer zou kunnen doen dan zou ik niet meer thuis zitten maar juist naar school toe gaan.

Twijfel nooit

Ik denk dat een van de meest lastige dingen aan ziek zijn is dat je tegen veel onbegrip aan loopt. Nooit zal iemand jou honderd procent begrijpen. Ik denk ook niet dat iemand het honderd procent zal kunnen begrijpen, omdat je het pas volledig begrijpt als je zelf ook ziek bent (of iemand in je omgeving ook ziek is). Daarom hoop ik eigenlijk dat niemand mij honderd procent zal kunnen begrijpen, omdat ik het niemand gun om ziek te zijn. Toch hoop ik dat iedereen een beetje begrip kan hebben voor dit soort lastige situaties. Op basis van een lach op een foto kun je namelijk niet concluderen dat het goed of slecht met iemand gaat.

Persoonlijk, denk ik dat je überhaupt nooit aan iemand zijn ziekte mag twijfelen. Als iemand zegt dat diegene pijn heeft dan is dat zo. Jij kunt namelijk als buitenstaander nooit maar dan ook echt nooit weten wat iemand voelt. Je kunt immers niet aan mij zien dat ik last heb van vermoeidheid, misselijkheid en slecht zien. Je zou mij op mijn groene ogen moeten geloven als ik je vertel dat ik mij niet goed voel.

Lachen

Als iemand aan mij vraagt hoe het gaat dan lach ik altijd vriendelijk en vertel ik kort hoe het gaat. Daarnaast probeer ik altijd af te sluiten met iets positiefs. Ik wil de dingen niet zwaarder maken dan ze al zijn. Hoe slecht de dingen ook zijn er is altijd wel iets positiefs te noemen. Een soort mindset dingetje.

Het is niet dat ik je niet wil vertellen hoe het met mij gaat. Het is meer dat ik je niet wil belasten met mijn verhaal. Ten minste dat dacht ik altijd. Nu probeer ik mensen juist meer te betrekken in mijn ziekte proces. Door niet te vertellen hoe het met mij gaat sluit ik iedereen buiten en dat is het laatste wat ik wil. Ik wil namelijk mensen betrekken bij mijn ziekte proces.

Het lucht op om over alles te kunnen praten. Echt waar! Het klinkt misschien heel suf maar het lucht echt op om met mensen te kunnen praten over je situatie. Niet dat ik nu drie uur lang met iemand ga praten over mijn ziekte maar ik vertel nu wel vaker hoe het echt met mij gaat in plaats van enkel positief te zijn en lief te lachen. Hierdoor betrek ik mensen meer bij mijn ziekte waardoor mensen het hopelijk iets beter zullen begrijpen.

Liefs,

Yousra Yasmine

Wil je op de hoogte blijven van alles wat er gebeurd? Dan kun je mij ook volgen op Instagram Daar deel ik regelmatig updates over wat ik doe, waar ik ben en natuurlijk deel ik leuke leuke foto’s!

Share:

10 Reacties

  1. 5 mei 2019 / 22:22

    Een lach zegt zeker niet alles, zulke opmerkingen zijn zo kortzichtig. Alsof je alleen maar mag huilen of treurig mag kijken.. maar dat maakt het erg echt niet beter op. Niks van aantrekken Yousra!

  2. MC Kleuver
    6 mei 2019 / 17:10

    Door het stoppen met mijn opleiding kwam ik ook thuis te zitten. Dat is natuurlijk niet hetzelfde als dat je ziek bent, maar na heel veel maanden had ik het thuis wel gezien hoor.

  3. 6 mei 2019 / 17:38

    Wat een goede blog.. ik ben een tijdje redelijk depressief geweest en toen kreeg ik ook vaak “ je kan toch lachen, je bent altijd zo vrolijk blablabla” masker ja mensen, het is een masker. Mensen moeten eens meer op zichzelf gaan letten.

  4. 6 mei 2019 / 17:45

    Wat vervelend hè dat mensen zulke nare opmerkingen kunnen maken. Mijn vader heeft MS en die krijgt ook vaak van zulke opmerkingen. Zovan ”Je kunt wel fietsen, maar niet werken”, maar deze mensen zien niet heel de dag door hoe het leven gaat met een chronische ziek iemand.. Blijf naar jezelf luisteren en niet teveel naar anderen. Jij doet hoe jij het wilt en ik hoop zo dat er uiteindelijk een medicijn of middel voor je komt..

  5. 6 mei 2019 / 20:30

    Ik weet precies hoe dit voelt. Niemand kiest ervoor om ziek te zijn. Niemand. Het is vreselijk om niet mee te mogen doen aan de normale wereld. Ik kan bijna niets pijnlijkers bedenken. En natuurlijk probeer je niet altind down over te komen. Hopelijk zul je vanaf nu meer begrip ontvangen!

  6. 6 mei 2019 / 21:51

    Sterk dat je dit allemaal neerschrijft.
    Zoveel mogelijk lachen, zou ik zeggen, maar ook geen façade vormen. Durven zeggen dat er iets scheelt aan de juiste personen die luisteren en van je houden. Veel beterschap!

  7. 7 mei 2019 / 20:30

    Ik snap niet hoe mensen hierover durven te oordelen. Goed dat je het van je afschrijft en gelukkig heel fijn dat je voornamelijk lieve reacties ontvangt.

  8. 9 mei 2019 / 11:02

    Ik ken die reacties…. dit is zo herkenbaar….
    ze doen pijn, hoe vaak ik mezelf ook wil zeggen: weten zij veel, het blijft pijn doen…
    Mijn vriend zegt dan “jij weet toch dat het niet zo is” Tuurlijk wel, maar waarom willen mensen altijd oordelen over iets dat ze niet kennen…

    Ik denk heel vaak: ach man, je wil niet weten hoe graag ik zou willen gaan werken…..

  9. 13 mei 2019 / 20:58

    Ik vind het heel herkenbaar, maar fijn dat je toch ook nog wel echt positief kunt zijn

  10. Jouvence.nl
    29 juni 2019 / 15:17

    Het onbegrip waar je tegenaan loopt is zo verschrikkelijk, gepaard met de ‘geweldige’ opmerkingen die daarbij horen. Ik denk vaak: ik wil jullie wel eens een week of maand zien in deze situatie en dan praten we daarna verder. Heel herkenbaar helaas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *