Mijn ziekte heeft mij geen positieve dingen gebracht… Toch?

Mijn ziekte heeft mij geen positieve dingen gebracht... Toch?

Een tijdje terug moest ik voor mijn arts een vragenlijst invullen met verschillende vragen over mijn leven met een chronische ziekte. Deze vragen zouden inzicht moeten geven in je klachten maar ook de manier waarop je met je ziekte omgaat. Een van die vragen was: ”welke positieve dingen heeft je ziekte je gebracht?”

Positieve dingen?

Meteen moest ik lachen. Mijn ziekte heeft mij helemaal niks positiefs gebracht! Het heeft vooral veel dingen van mij afgenomen. Ik kan veel dingen niet meer, ik heb de hele dag pijn en andere nare klachten, ik heb mijn studie (ik hoop tijdelijk) moeten opgeven en ik weet niet of ik ooit nog beter word.

Mijn ziekte heeft helaas meer van mij afgenomen dan mij lief is dus de vraag: ”welke positieve dingen heeft je zieke je gebracht” vond ik nogal een gekke vraag. Toch bleef die (voor mij) stomme vraag een tijdje in mijn hoofd zitten. Ik ben er ook van overtuigd dat alles is je leven gebeurt met een reden en dat alle dat er gebeurt een positieve les in zich heeft. Misschien waren er dan toch positieve dingen die mijn ziekte mij had gebracht.

Ziekte

Sinds ik ziek ben geworden zijn er veel dingen niet meer zo vanzelfsprekend geworden. Zo heb ik bij veel dingen extra hulp of ondersteuning nodig. Denk bijvoorbeeld aan school. Ik ben geen doorsnee student, omdat ik er vaak niet ben en hierdoor vaak meer hulp nodig heb denk bijvoorbeeld aan extra uitleg. Ook moesten er vaak dingen voor mij worden verplaatst (zoals toetsen en schoolexamens). Hierdoor ben ik denk ik wel anders naar de wereld gaan kijken. Ik ben ontzettend dankbaar voor alles en iedereen die mij wil helpen en die met mij meedenkt. Voor die ander is het misschien vanzelfsprekend om een ander te helpen maar helaas weet ik nu dat er ook mensen zijn die mijn ziekte nogal lastig vonden en hierdoor nogal onaardig deden.

Om die reden waardeer ik iedereen die mij ondanks alles wil helpen. Ik denk daarom ook dat ik dankzij mijn ziekte heel erg dankbaar ben geworden voor alle (vanzelfsprekende) dingen om mij heen. Vroeger was ik best stil en verlegen (nu nog steeds wel een beetje, af en toe) maar ik durf nu wel mijn dankbaarheid uit te spreken naar de mensen om mij heen. Zo gaf ik  laatst alle leraren een kaartje met een gelukspoppetje en de artsen op de OK een kaart met een zelf gehaakte knuffel. Iets wat ik vroeger nooit had gedurfd.

Afspreken

Zonder mijn ziekte was ik ook nooit mijn blog begonnen en had ik nooit de mensen ontmoet die nu op mijn pad zijn gekomen. Zoals ik al eerder heb geschreven, heb ik sinds februari dit jaar nieuwe medicijnen. Deze hielpen ontzettend goed totdat mijn lijf dit middel niet meer (voldoende) opnam. De medicijnen werkte niet meer. Er moest op korte termijn een kijkoperatie worden ingepland, zodat ze konden kijken wat er aan de hand is. Ik vond het allemaal ontzettend vervelend, omdat het net een heel klein beetje beter leek te gaan en vervolgens word ik weer een heel stuk zieker.

Op een ochtend kwam ik beneden en toen stond er een heel groot boeket met bloemen op de tafel. Voor mij! Ik was zo verbaasd. Wie zou mij bloemen sturen? En waarom? Bij de bloemen zat een kaartje en het boeket bleek van Nayana en Lisa te zijn. Gewoon zomaar, omdat ze aan mij dachten en omdat ze blij met mij waren. Dit was zo ontzettend lief!

Ook heb ik in september voor het eerst een dagje afgesproken met mensen die allemaal een chronische ziekte hebben. Dit was zo’n verademing. Het was zo’n leuke dag! Nog altijd hebben we contact met elkaar via WhatsApp en zodra iemand iets heeft, reageert de hele groep hierop. Zo ook toen ik in het ziekenhuis lag voor mijn kijkoperatie. Het was zo fijn dat ik berichtjes kreeg van mensen die in een soortgelijke situatie zitten.

Ik kan niet anders zeggen dan dat mijn ziekte mij zo veel lieve mensen heeft gebracht. Ik ben zo ontzettend dankbaar voor alle lieve mensen die ik dankzij mijn ziekte heb leren kennen! Dankjewel!

Share:

1 Reactie

  1. 26 november 2019 / 14:26

    Da’s mooi! Al is het moeilijk om zo om te denken, en ben je zoveel kwijt… gelukkig heb je veel lieve mensen om je te omringen! En jij weet nu ook hoe waardevol de kleine dingen zijn, als ze wel lukken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *