Sorry, Ik vind je ziekte lastig dus ik zeg je niks meer

Sorry, Ik vind je ziekte lastig dus ik zeg even niks

Vaak komt liefde uit een onverwachte hoek. Van mensen waar je het totaal niet van had verwacht. Toch zijn er ook mensen die je als een baksteen laten vallen door bijvoorbeeld te zeggen: ”Sorry, Ik vind je ziekte lastig dus ik zeg je niks meer” Al vond ik het meest schrijnende toch wel dat sommige mensen je compleet negeren en proberen te ontlopen om maar niks tegen je te hoeven zeggen.

Ziekte is lastig

Ik ben al jaren ziek. Inmiddels al bijna vijf jaar. Lang he? Ik was nog echt een tiener toen ik ziek werd en inmiddels ben ik alweer een tijdje achttien. In die vijf jaar is er heel erg veel veranderd. Ik ben steeds zieker geworden en er is een waslijst aan klachten bijgekomen. 

Door mijn ziekte is het een stuk lastiger geworden om sociale contacten te onderhouden, omdat ik niet elke week naar de stad kan om te gaan winkelen of om uit te gaan. Ik kan wel gezellig thee drinken en kletsen en soms op een hele goede dag kan ik wel naar de stad om te winkelen maar negen van de tien keer zit dit er (helaas) niet in. Dit is niet alleen voor mij heel lastig maar ook voor de mensen om mij heen. Sinds ik ziek ben geworden merk ik dat mensen anders op je reageren. Sommige zijn positief en andere negatief.

In het begin van mijn ziek zijn vroeg iedereen hoe het ging en of er al iets duidelijk was qua diagnose. Toen na een tijdje bleek dat mijn ziekte toch complexer was en de zoektocht naar een diagnose langer ging duren begonnen er sommige mensen af te haken. Die hadden geen zin om elke keer te vragen hoe het gaat, omdat het qua gezondheid toch niet beter leek te gaan.

Hoe moet het dan wel?

Inmiddels ben ik vijf jaar ziek en is mijn gezondheid eigenlijk alleen maar verslechterd. Sommige mensen vinden het heel erg lastig om hier mee om te gaan of om hiernaar te vragen. Het is ook lastig om steeds naar zo’n gevoelig onderwerp te moeten vragen. Zeker, omdat mijn ziekte al zo lang duurt en er geen verbetering in lijkt te komen.

Ik snap dat het voor sommige mensen lastig kan zijn om naar mijn ziekte (en gezondheid) te vragen maar probeer het alsjeblieft niet te negeren. Geloof mij, als je vraagt hoe het met mij gaat dan ga ik echt niet mijn hele levensverhaal aan je vertellen. Ik zeg hooguit het gaat goed of het gaat minder goed, omdat.. en dan leg ik het een beetje uit. Als ik iemand een advies mee mag geven dan zou dat zijn:

Probeer alsjeblieft aan iemand te blijven vragen hoe het gaat. Ook al lijkt er geen verbetering in de situatie te komen. Door aan iemand die ziek is te blijven vragen hoe het gaat geef je diegene het gevoel dat je hem of haar niet vergeet, want dat is (zeker als iemand al langere tijd ziek is) heel erg belangrijk.

Ik kan enkel vanuit mijzelf spreken maar ik vond het ontzettend fijn als mensen wel vroegen hoe het ging, omdat ik mij soms zo’n buitenstaander voelde. Iedereen zijn of haar wereld draait door terwijl mijn wereld stil stond. Het voelde dan ook heel erg fijn als mensen toch met enige regelmaat vroegen hoe het met mij ging. Hierdoor wist ik dat mensen mij niet vergaten. Het was oprecht heel erg fijn om te weten dat er mensen zijn waar je op kunt terugvallen en dat er mensen zijn die geïnteresseerd zijn in hoe het echt met mij gaat.

Ontlopen

Zelf vond ik het het aller lastigste dat er mensen waren waarvan je verwachtte dat als je zoiets ergs overkomt dat die mensen achter je blijven staan om je te steunen. Ten minste, als die mensen iets zou overkomen zou ik wel continu vragen hoe het gaat en diegene supporten en proberen te helpen. Toch heeft de praktijk mij geleerd dat dit niet altijd het geval is. Natuurlijk blijven veel van je vrienden je supporten en steunen maar er zijn ook mensen die je als een baksteen laten vallen, omdat je nu niet meer leuk bent.

Het meest schrijnende vond ik dat er mensen waren die mij, sinds mijn ziekte, compleet begonnen te negeren, omdat ze zelf niet zo goed wisten hoe ze met mijn ziekte om moesten gaan. Als ik in de winkel was dan zag ik mensen die mij letterlijk probeerden te ontlopen om maar niets te hoeven zeggen. Ik begrijp heus dat er mensen zijn die moeite hebben met mijn situatie omdat het voor hen misschien ook confronterend kan zijn. Toch hoop ik dat die mensen zich ook beseffen dat het voor mij net zo lastig is.

Een hart onder de riem

Gelukkig zijn er ook genoeg mensen die je een hart onder de riem steken waar je het totaal niet van verwacht. Mensen waar je al een tijdje geen contact mee had, omdat we bijvoorbeeld niet meer bij elkaar in de klas zitten. We zijn dan niet met ruzie uit elkaar gegaan maar we spreken elkaar veel minder dan eerst. Of mensen in de straat die uit het niets vragen hoe het met mij gaat, omdat ze mijn blog hebben gezien en zijn geschrokken van mijn heftige situatie.

Het doet zo goed als mensen aan je vragen hoe het gaat of dat je weet dat ze altijd willen helpen als er iets aan de hand is. Het voelt zo goed om te weten dat er mensen zijn die om je geven en voor je klaar staan. Dat doet oprecht heel erg goed! Ik ben nu al jaren ziek en na al die jaren kreeg ik het gevoel dat ik min of meer vergeten werd, omdat ik bijna niet meer naar school, feestjes of andere activiteiten ging. Des te fijner is het dan als mensen je een hart onder de riem steken!

Overweldigd door liefde

Al is het maar een appje of een kaartje. Als je zo ziek bent dan maakt dat een wereld van verschil. Je hoeft echt niet elke dag op de thee te komen om te praten over mijn gezondheid maar als mensen laten weten dat ze aan je denken is dat zo’n opluchting. Daardoor voelde ik mij meestal een stukje beter, omdat je weet dat mensen je niet vergeten zijn en aan je blijven denken.

Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken die ooit een berichtje, kaartje, appje, mailtje of iets anders heeft gestuurd om te vragen hoe het gaat. Dat waardeer ik ontzettend! Bedankt daarvoor!

Vaak is de hoeveelheid reacties die ik krijg overweldigend. Helaas is het vanwege mijn gezondheid niet altijd mogelijk om alles (direct) te beantwoorden. Toch wil ik jullie via deze weg laten weten dat ik alles lees en het ontzettend waardeer. Ik probeer altijd zo snel mogelijk te reageren maar soms kan het voorkomen dat het een paar dagen duurt tot je een antwoord hebt.

Nogmaals, duizend maal dank voor alle lieve reacties en berichtjes! En bedankt voor het lezen! ♥

Veel liefs,

Yousra Yasmine

Hey, volg je mij al op Instagram ? Daar geef ik jou een inkijkje in mijn leven door middel van foto’s. Ik zou het leuk vinden om elkaar daar te volgen! 

Share:

5 Reacties

  1. 14 september 2019 / 10:52

    Jammer dat sommige reacties zo zijn van mensen. Maar je komt er wel achter wie nu echt om je geven.

    • 14 september 2019 / 23:26

      ik kan daar over mee praten al heb je dingen die op MRI scan zijn vastgesteld en operatief zijn verwijderd zelfs dan word je door collega,s en dergelijke nog in twijfel getrokken of daarna overdrijf je.
      Heel triest die figuren totdat ze zelf iets hebben nou dan moet je ze horen.

  2. 15 september 2019 / 09:01

    Triest hoe sommige mensen, en dan juist degenen van wie je dat niet had verwacht, omgaan met jouw ziekte. Het zegt iets over de manier waarop zij in het leven staan, maar dat maakt het niet minder verdrietig voor jou. Gelukkig zijn er veel mensen die jou wel steunen.

  3. 16 september 2019 / 17:54

    Wat vervelend om te horen dat mensen je zo hebben laten vallen. Bij ons hangt er een tekstje aan de muur waar ik aan moest denken toen ik jouw artikel las.

    “Je weet nooit wie je echte vrienden zijn tot de dag dat je ze nodig hebt”

    Degene die écht om je geven zullen er voor je zijn én blijven, dat zijn je echte vrienden.

  4. 18 september 2019 / 09:45

    Wat vervelend te lezen dat de mensen van wie je het niet verwacht had je zo laten zitten. Juist op het moment dat je ze nodig hebt. Ze zouden eens een dag met je moeten ruilen. Dan praten ze wel anders. Gelukkig heb je ook veel lieve mensen om je heen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *