Wat als je dingen niet meer kan?

Chronisch ziek zijn is niet alleen ziek zijn en je niet goed voelen er komen zoveel meer dingen bij kijken. Sinds vorig jaar ben ik mij steeds zieker gaan voelen en moest ik opeens accepteren dat ik veel dingen niet meer kon. Maar hoe kun je accepteren dat je dingen die je hartstikke leuk vind om te doen niet meer kan doen?

Zoals ik in een eerder artikel al heb verteld, heb ik onwijs veel klachten waar op dit moment nog geen oplossing voor is. Heb je dat artikel nog niet gelezen? Bekijk dan deze post: http://yousra-yasmine.nl/zeg-wat-heb-je-eigenlijk/

Door al die klachten kon ik de afgelopen tijd verschillende dingen niet meer doen. Zo kon ik niet meer hele dagen naar school, ik kon niet meer tekenen en niet meer fotograferen.

Fotografie

Vorig jaar deed ik eindexamen en als cadeau kreeg ik een spiegelreflex camera van mijn ouders. Hartstikke gelukkig was ik op het moment dat ik de camera uitpakte en voor het eerst gebruikte. Vanaf dat moment nam ik mijn camera overal mee naar toe.

Totdat ik slechter begon te zien. In het begin werd mijn zicht wazig als ik moe begon te worden. Als ik dan een nacht goed had geslapen, kon ik de volgende dag gelukkig weer goed zien. Helaas werd mijn zicht steeds slechter en zag ik soms uren achter elkaar wazig afgewisseld met een paar uur scherp zicht. Het maakt dus erg onzeker.

Door mijn slechte zicht stond mijn camera steeds vaker in de kast. Vreselijk vond ik dat! Ik voelde me super schuldig omdat ik de camera niet meer kon gebruiken (natuurlijk hartstikke onzin omdat ik er niks aan kon doen dat ik slecht kon zien).

Het onmogelijke accepteren?

Lange tijd wou ik niet accepteren dat ik dingen niet meer kon doen. Zo ging ik een uur aan de tafel zitten met mijn tekenspullen voor me en het was dan ook hartstikke frustrerend dat het niet lukte. Momenteel probeer ik die confrontatie niet meer aan te gaan. Mijn tekenspullen blijven in de kast staan maar op momenten dat ik mij goed voel, kan ik altijd proberen of het lukt om even te gaan tekenen.

Bovenstaande klinkt misschien alsof ik alles onder controle heb maar het betekend heus niet dat ik niet meer boos of verdrietig ben dat het niet lukt. Natuurlijk ben ik nog best vaak verdrietig dat ik niet meer kan tekenen of fotograferen en er zijn dagen dat ik mijn tekenspullen het liefst uit het raam gooi zodat ik niet meer geconfronteerd wordt met wat ik niet meer kan (natuurlijk doe ik dat niet, want dat is zonde van al mijn spullen).

Toch gaat het langzaam aan beter. Ik kan steeds beter accepteren dat het vandaag niet lukt. waar ik hartstikke blij mee ben is dat ik ben begonnen met bloggen want dit kan ik ook doen als ik minder goed zie of als ik mij niet lekker voel. Een super fijne oplossing!

Bedankt voor het lezen!

Liefs,

Yousra Yasmine

Share:

32 Reacties

  1. 12 augustus 2018 / 20:30

    Dapper dat je het probeert te accepteren. En je hebt een mooi blog opgezet. Daar zal je best trots op zijn.

    • 13 augustus 2018 / 18:44

      Wow, bedankt voor dat compliment! Jou site ziet er ook super gaaf uit.
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  2. 12 augustus 2018 / 21:00

    Wat vervelend zeg, dat je hierdoor leuke dingen moet laten schieten. Maar wel heel goed dat je het blijft proberen en dat je er zo positief in staat. Goed trouwens dat je even het linkje erbij hebt gezet met wat er aan de hand is, dan begrijpt de lezer het allemaal wat beter. Sterkte met de onderzoeken en hopelijk kun je snel weer even lekker een paar uur tekenen of fotograferen!

  3. 13 augustus 2018 / 04:48

    Fijn dat je kunt zeggen dat het nu wel wat beter begint te gaan. Er is dus hoop. Het lijkt me moeilijk om zoiets mee te maken!

  4. 13 augustus 2018 / 10:23

    Wat superheftig zeg… Mijn zoontje is inmiddels 3,5 jaar, maar daar lopen we ook al vanaf zijn 6 maanden bij het ziekenhuis met onverklaarbare bloedarmoede, slecht reageren op medicijnen daarvoor, medicijnen die steeds minder effect lijken te hebben. Al zoveel onderzoeken en tests gehad, al zovaak bloed laten prikken, al zoveel artsen gezien, maar er komt tot nu toe geen oorzaak uit. Dus ik snap helemaal hoe frustrerend het kan zijn, ook gewoon het niet weten wat je hebt…

    Ik hoop heel erg dat ze er in ieder geval op het ziekenhuis achter kunnen komen wat de oorzaak van je klachten is. (Ik ben geen dokter en waarschijnlijk is dit ook allang getest, maar tijdens het lezen van deze blog en de blog die je hierin gelinkt hebt, moest ik aan de ziekte van Lyme denken. Een neef van mij heeft dat met deels gelijke symptomen en daar hebben ze die oorzaak ook pas heel laat gevonden).

    Vind het overigens wel heel bewonderenswaardig hoe je hiermee om gaat en hoe positief je ondanks alles in het leven staat!

    • 13 augustus 2018 / 18:51

      Hey, Wat lief dat je op mijn post reageert en zo uitgebreid de moeite neemt om te antwoorden! Heel erg bedankt voor de tip. Er is namelijk nog nooit op Lyme getest omdat de dokter vond dat daar te weinig aanwijzingen voor waren maar ik ga het toch nog maar eens met de kinderarts overleggen. Wel hoorde ik dat de Lyme testen in Nederland niet zo betrouwbaar zijn (in Duitsland zijn ze betrouwbaarder) maar het is altijd het testen waard.
      Wat naar om te horen dat je zoontje ook zo ziek is, al die nare dingen mee moet maken (bloed prikken, ziekenhuis bezoeken en verschillende onderzoeken) en hij is nog zo jong. Hopelijk komt er snel meer duidelijkheid en gaat hij zich weer beter voelen.
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  5. 13 augustus 2018 / 11:29

    Fijn dat het steeds beter gaat. Ik hoop dat je snel weer je fotograferen kunt oppakken!

  6. 13 augustus 2018 / 12:56

    Heftig joh dat je al zolang met allerlei klachten loopt waardoor je bepaalde dingen niet meer kunt. Hopelijk kunnen ze de oorzaak vinden en dat er dan iets mogelijk is qua behandeling of medicijnen. Je komt in ieder geval ontzettend positief over!

  7. 13 augustus 2018 / 13:11

    Wat knap van je dat je het nu toch begint te accepteren, al begrijp ik hoe moeilijk dat voor je moet zijn. Maar zoek inderdaad andere dingen die je met liefde doet, dingen die je wel gewoon kunt. Er zijn namelijk nog een heleboel andere dingen waar je geluk uit kunt halen!

    • 13 augustus 2018 / 19:01

      Lief dat je reageert op mijn blog! Het is inderdaad lastig om te accepteren dat sommige dingen (momenteel) niet meer kunnen maar gelukkig heb ik iets nieuws ontdekt wat ik super vind om te doen. Sinds kort ben ik deze blog begonnen, ik vind het geweldig om te schrijven en alle lieve reacties doen me zo goed! Ik ben super blij dat ik weer iets heb gevonden wat ik leuk vind. 😉
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  8. 13 augustus 2018 / 14:31

    Dat klinkt niet makkelijk! Misschien kun je spontaan op pad gaan met je camera als je zicht wel scherp is, ook al is het maar voor een half uurtje. Zo te lezen haal je daar energie uit!

  9. 13 augustus 2018 / 14:55

    Ik bewonder je, en wens je veel beterschap, een diagnose en de juiste behandeling 🙂

  10. 13 augustus 2018 / 18:50

    Chronisch ziek zijn is erg vervelend. Accepteren is zeker de beste oplossing. Openhartig blog heb je geschreven. Ik bewonder je enorm.

    • 13 augustus 2018 / 18:52

      Wauw, Dankjewel voor je compliment!
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  11. 13 augustus 2018 / 18:52

    Ik weet niet of mijn vorige reactie is doorgekomen.
    Vervelend dat je dingen niet meer kan door een chronische ziekte. Uit ervaring weet ik dat een slechte zicht erg vervelend is. Ik heb er al jaren last van. Chronisch ziek zijn ook. Openhartig. Ik bewonder je enorm.

    • 13 augustus 2018 / 18:57

      Hey, Je vorige reactie is doorgekomen hoor. 😉 Lief van je! dankjewel!
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  12. 13 augustus 2018 / 19:18

    Goed dat het een beetje beter gaat! stap voor stap en misschien kan je dan snel terug je favoriete dingen ondernemen

  13. 13 augustus 2018 / 19:42

    He gets, wat moet dat soms frustreren dat je niet weet wat je hebt. (correct if I am wrong, kon geen oorzaak vinden op de site )

    Maar wat goed dat je het leert accepteren! Hopen dat het snel weer beter gaat en je fotograferen weer op kunt pakken!

  14. Naomi
    14 augustus 2018 / 08:18

    Ben zelf ook chronisch ziek dus ik herken je verhaal heel erg

  15. Ilse
    14 augustus 2018 / 08:41

    Lijkt me een moeilijk proces, accepteren, sterkte.

  16. 14 augustus 2018 / 10:46

    ik vind het knap, wat je doet..ze zeggen wel eens : als het leven een deur dicht doet, doet het elders een venster open. maar , haha, zie dat venster maar eens te vinden. Het is fijn voor je dat je met woorden ook kan tekenen! Zo zie ik schrijven namelijk wel: ik schets een situatie…
    Maar laten we vooral duimen dat ze de oorzaak van je slechtziendheid kunnen achterhalen en oplossen

    • 14 augustus 2018 / 15:07

      Wat Lief dat je op mijn blogpost reageert! Wauw, wat een onwijs mooie uitspraak. Zo heb ik er nog nooit naar gekeken maar ik ga je uitspraak zeker onthouden!
      Liefs,
      Yousra Yasmine

  17. 14 augustus 2018 / 16:47

    Ik ben helaas ook chronisch ziek en snap de frustratie maar als te goed! Ik vind het knap en mooi om te lezen hoe jij er mee om gaat. Ik wens je het allerbeste toe!

  18. 15 augustus 2018 / 10:53

    lijkt me heel frusterend en moeilijk. maar knap dat je het probeert te accepteren. dat is de eerste stap. sterkte

  19. 15 augustus 2018 / 14:46

    Wat dapper dat je hier over schrijft. Het lijkt mij in het begin best moeilijk idd.

  20. Elke
    16 augustus 2018 / 07:57

    Wat dapper dat je dit deelt! Klinkt heel heftig meid! Ik wens je veel moed en sterkte toe!

  21. 16 augustus 2018 / 09:15

    Wat lijkt mij dit frustrerend. Dingen niet meer kunnen die je juist zoveel energie en vreugde geven.
    Ik vind het knap van je dat je dit voor een deel toch al accepteert. Gelukkig zijn er ook heel veel andere dingen waar je je ei in kwijt kan. Ik ga de rest van je blog ook eens lezen.

  22. 18 augustus 2018 / 19:05

    Zo rot als je zo jong ineens dingen niet meer kan. Ik heb dat zelf ook en vind het soms zo lastig om hier een beetje rust en acceptatie in te vinden.

  23. 8 september 2018 / 17:47

    ik vraag me af: helpt het je om er schrijvend over te praten? En als dat zo is, wat brengt het je ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *