Ik weet even niet wat ik moet zeggen

(Ziek zijn) Ik weet even niet wat ik moet zeggen

Dit is een artikel waar ik heel lang over heb getwijfeld. Waarom? Omdat ik zo graag wil dat het beter gaat. Ik wil grootste stappen zetten om beter te worden. Sterker nog: ik wil er alles voor doen en laten om weer (een heel klein beetje) beter te worden. Nu besef ik mij maar al te goed dat je gezondheid iets is dat je niet zelf in de hand hebt. Dat besef is soms ontzettend confronterend en lastig. Ik wil zo graag maar het lukt niet, omdat mijn lijf niet wil. Heel eerlijk gezegd weet ik soms niet meer wat ik erover moet zeggen.

Open en eerlijk

Ruim twee jaar geleden ben ik met mijn blog (en Instagram) begonnen om mensen een inkijkje te geven in mijn leven met een chronische ziekte. Ik wilde mijn verhaal delen om anderen mee te nemen in hoe het leven kan zijn als je chronisch ziek bent. Aan dit verhaal zitten altijd leuke en minder leuke kanten en de afgelopen tijd zit ik in een ”minder leuke” periode met veel klachten. Ik krijg regelmatig de vraag hoe het met mij gaat. Hartstikke lief! Maar ik vind die vraag soms ook ontzettend moeilijk, omdat ik niet het antwoord kan geven wat ik zo graag zou willen. Daarom weet ik soms ook niet wat ik op die vraag moet antwoorden of wat ik moet zeggen. Ik vind het zo stom om iedere keer te moeten zeggen dat het niet goed gaat. Ik wil niet negatief klinken of overkomen maar ik mijn situatie ook niet verzwijgen.

Verdriet

De laatste tijd zijn mijn bestaande klachten verergerd en zijn er nieuwe klachten bijgekomen. Dit voelde voor mij als een donderslag bij heldere hemel, omdat ik alle adviezen opvolg. Zo ben ik na mijn operatie meer gaan lopen. Ik begon bijvoorbeeld met kleine rondjes wandelen. Eerst liep ik alleen een rondje om het huis heen maar inmiddels kan ik een uur lang achtereen lopen. Iets dat mijns inziens een behoorlijke prestatie is met zo’n ziek lijf! Ook ben ik begonnen met gezond eten en drinken. Dit deed ik altijd al maar nu probeer ik er nog beter op te letten.

Ik had zo gehoopt dat alle kleine beetjes zouden helpen en misschien zouden leiden tot een kleine verbetering. Ik had op zijn minst gehoopt dat door bovenstaande inspanning mijn klachten stabiel zouden blijven. Helaas is dit niet het geval. Tot mijn grote verdriet worden de klachten erger en komen er steeds nieuwe klachten bij. Het is ontzettend verdrietig en frustrerend.

Nieuwe klachten

Een van mijn nieuwe klachten is zenuwpijn in mijn bovenbenen. Ik had altijd al zenuwpijn maar ik had het nog niet eerder in mijn bovenbenen. De zenuwpijn voelt een beetje alsof er honderd mensen (allemaal tegelijk maar wel op een andere plek) met een punaise in mijn bovenbenen prikken. Het is een afschuwelijk gevoel. Zodra ik ga bewegen verdwijnt de zenuwpijn voor heel even naar de achtergrond maar zodra ik stil ga zitten is de pijn in alle hevigheid terug.

Daarnaast heb ik ontzettend veel spierpijn in mijn hele lijf. De spierpijn voelt alsof ik uit het niets heel intensief heb gesport en daar nu spierpijn van heb, omdat mijn lijf eraan moet wennen. Ook ben ik verschrikkelijk moe. Het maakt niet uit hoeveel uur ik heb geslapen ik ben en blijf ontzettend moe. Ergens is de moeheid wel te verklaren, omdat ik al heel erg lang dagelijks morfine slik. Mijn moeheid is niet ontstaan door het gebruik van morfine maar het kan er wel door worden verergerd. Iedereen adviseert om (ondanks de vermoeidheid) op een vast tijdstip te gaan slapen en op te staan, zodat je in een vast ritme blijft. Dat deed ik eerder ook al maar nu probeer ik mij hier nog strenger aan te houden in de hoop dat alle kleine beetjes helpen.

Positief en negatief

Al die pijn en klachten doen ook iets in mijn hoofd. Mensen denken vaak dat ziek zijn alleen in je lijf zit, omdat je lijf pijn doet. In het begin is dat ook het geval (in mijn geval) maar inmiddels ben ik bijna vijf jaar ziek. Mijn hoofd draait overuren. De laatste tijd denk ik veel na over alles wat er op dit moment allemaal gebeurd en wat ik daarmee kan doen. Ik weet dat ik geen oplossing kan bedenken (anders had ik die al lang gevonden na vijf jaar) maar ik wil zo graag dat de pijn een keer ophoud. Ik wil zo graag beter worden of mij in ieder gevoel een klein beetje beter voelen, zodat ik weer normale dingen kan gaan doen.

Door bovenstaande besef ik mijzelf maar al te goed dat het leven geen wensen fabriek is. Je kunt enkel hopen op het goede maar of je dat ook krijgt is een tweede. Iedere avond voordat ik ga slapen maak ik een lijstje met daarop drie dingen waar ik dankbaar voor ben of dingen die mij die dag blij hebben gemaakt. Als ik de hele dag veel pijn had was ik eerder altijd geneigd om mij enkel daarop te focussen, want de pijn had immers mijn hele dag verpest. Door dingen op te schrijven die wel fijn waren die dag geef je een minder leuke dag toch een positieve draai. Ook wens ik iedere avond dat ik ooit beter zal worden,  dat mijn klachten zullen afnemen of dat mijn klachten in ieder geval stabiel blijven. Mijn ijdele hoop is dat de aanhouder wint. Als ik het maar vaak genoeg wens word het vanzelf werkelijkheid 😉

Delen:

2 Reacties

  1. 3 maart 2020 / 21:07

    Ik kan me voorstellen dat dit niet makkelijk voor je was om over te schrijven. Sommige dingen liggen nu eenmaal buiten ons bereik en hoe vervelend dat dat ook is, dan kunnen we inderdaad niets anders doen dan simpelweg afwachten en hopen op betere tijden. Ik vind het enorm knap van je hoe je hiermee omgaat, daar heb ik erg veel respect voor. Ik blijf duimen voor die betere toekomst waar je van droomt. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *