Lieve mevrouw, die mijn verhaal niet geloofde

Lieve mevrouw, die mij niet geloofde

Een tijdje terug ontving ik een bericht of eigenlijk een compleet boekwerk van iemand. Het was vrijdag avond toen ik mijn blog online zette, op Facebook deelde ik mijn nieuwe artikel. Wat je toen tegen mij zei deed mij pijn. Je geloofde namelijk mijn ziekte niet.

Stel je niet zo aan!

Sinds een half jaar ben ik aan het bloggen over mijn leven met een ziekte. Enkele weken geleden kreeg ik te horen dat ik een doorverwijzing zou krijgen naar een universitair ziekenhuis, omdat de kinderarts mij niet verder kon helpen. Ik besloot om hier een blog over te schrijven, omdat ik vind dat dit een belangrijk onderdeel is van mijn zoektocht naar een diagnose.

Ik had mijn artikel geschreven en online gezet toen ik een enorme lap in mijn inbox kreeg. Na enkele regels te hebben gelezen viel mijn mond open. Waarom zou iemand zoiets schrijven?

”Sorry hoor. Weer een blog daarover? 5 van zulke blogs in korte tijd is gewoon te veel van het ‘goede’ Ik heb ook ziektes, ik blog er ook over maar hee kruip niet zo in een slachtofferrol! Niemand kiest ervoor. Ja de meesten reageren stom als je ziekte niet zichtbaar is. Maar laat je leven daardoor toch niet bepalen. Dan is je leven triest”

Je woorden lieten me twijfelen. Zouden mensen echt zo over mij denken? Als verdediging schreef je: iedereen mag zijn/haar mening geven en als je een openbare blog hebt vraag je om reacties.

Uiteraard mag jij (en alle anderen) je mening geven al denk ik wel dat je mening iets moet toevoegen. Iemand belangeloos de grond in trappen heeft volgens mij geen enkel doel. Waarom zou je dat dan doen? Om jezelf een goed gevoel te geven of om je eigen onzekerheid te maskeren?

Ik kan er gewoon niet bij. Waarom wil iemand zulke lelijke en gemene dingen zeggen/schrijven?

Wees duidelijk over je diagnose!

Je opmerking raakte mij en zette mij aan het denken. Met mijn blog wilde ik niemand kwetsen. Ik wilde mijn verhaal vertellen, schrijven over Ziek zijn zonder diagnose. Mijn verhaal vertellen en het onderwerp waar ik over schijf is ziek zijn. Zoals make-up bloggers schrijven over make-up schrijf ik over ziek zijn en bestaat mijn blog voor een groot gedeelte uit verhalen over ziek zijn.

”Je verteld niet eens wat voor klachten je hebt en wat je niet kan etc. Als je dat eens duidelijk doet, misschien is iemand die het herkent en je daadwerkelijk de goede richting kan helpen!”

Hoe kun je iemand zijn/haar ziekte in twijfel trekken. Je kunt aan de buitenkant niet zien hoe het daadwerkelijk met iemand gaat. Regelmatig krijg ik te horen: Ziek? maar je ziet er niet ziek uit! Betekend dat dan dat ik niet ziek ben? Nee. Ik ben ziek maar ik heb allemaal klachten die je aan de buitenkant niet kunt zien. Jij kunt namelijk niet aan mij zien dat ik misselijk ben of dat ik jou wazig zie. Als ik nachten lang niet heb geslapen kan niemand dat aan de buitenkant zien.

De spaarzame momenten dat ik bijvoorbeeld naar school ga, probeer ik er zo goed mogelijk uit te zien. De keren dat ik met anderen ben wil ik mij op mijn gemak voelen en er zo goed mogelijk uit zien. Dan wil ik bij wijze van spreken even vergeten dat ik ziek ben.

Lieve mevrouw,

Alsof je mij niet genoeg pijn had gedaan, besloot je om verschillende reacties achter te laten op mijn blog. Dus toen ik de volgende dag mijn laptop opende kroop je nogmaals onder mijn huid.

Toen ik de volgende ochtend mijn telefoon opende, stroomden de reacties binnen. Mensen die het voor mij opnamen en jouw opmerkingen ook totaal niet gepast vonden. Dit was hartverwarmend en heeft me onwijs gesteund.

De dagen daarna zweefde je opmerkingen door mijn hoofd. Elke keer als ik iets wilde schrijven over ziek zijn dacht ik terug aan jouw opmerking. Ik besloot (hoe lastig ook) om mij niks van jou opmerking aan te trekken. Het is immers mijn platform, waar ik op zet wat ik wil en als je dat niet wilt lezen dan hoeft dat absoluut niet. Ik verplicht je tot niks.

Lieve mevrouw, ik snap niet waar al uw onaardigheid vandaan kwam. Misschien was het wel helemaal niet zo onwijs bot bedoeld maar, onthoud dat opgeschreven woorden anders over komen dan dat je ze face-to-face zegt. Wees alsjeblieft de volgende keer iets liever voor een ander.

Liefs,

Yousra Yasmine

Wil je op de hoogte blijven van alles wat er gebeurd? Dan kun je mij ook volgen op Instagram Daar deel ik regelmatig updates over wat ik doe, waar ik ben en natuurlijk deel ik leuke leuke foto’s!

Share:

14 Reacties

  1. 19 januari 2019 / 18:59

    Ik heb een tijdje geleden een enquete gedaan op mijn blog. Mensen mochten achterlaten wat ze vonden van mijn schrijfsels. ik schrijf net als jij heel persoonlijke dingen, maar nu het beter met me gaat (na een jaar van ernstige ziekte) schrijf ik ook weer gewoon over dingen die ik leuk vind, koken, ik geef al eens een cadeautje weg op mijn blog, kortom, ik doe er gewoon mijn ding mee. En de meeste mensen in de enquete vonden dat net leuk (net als de meeste mensen die me erover aanspreken in het echte leven, en die variatie wel tof vinden). Maar er waren ook andere stemmen. Iemand noemde me ‘extreem en belerend’. Tja, dat komt wel even aan natuurlijk.

    Ik heb er ook mee in mijn hoofd gezeten (vooral omdat het iemand moet zijn die ik ken, maar de enquete is anoniem), maar heb het naast me neer gelegd. JOUW blog, JOUW ding. Al wil jij elk uur van de dag bloggen over hoe rot het is om ziek te zijn, als iemand het niet wilt lezen, of er zich aan irriteert, is er zo een heel handige tool, nl NIET LEZEN!

    Jij doet jouw ding en ik vind het heel moedig dat je blogt over je ziekte. Deze dame heeft het misschien ook niet heel onaardig bedoeld (als ze zegt: deel duidelijker je symptomen, misschien herkent iemand wat, dan is dat misschien een goedbedoelde tip), maar hoe dan ook: gewoon blijven schrijven als je daar zin in hebt!

  2. 19 januari 2019 / 18:59

    You go girl! Heel goed. Het is jouw website en jouw verhaal. Alleen maar goed dat je dit deelt, want er zullen zeker mensen zijn die zich herkennen. Ik snap je volledig en snap juist mensen die zo reageren totaal niet. Als we allemaal eens wat liever voor elkaar zouden zijn, wat zou de wereld er dan weer een stukje mooier uitzien. Plus hee, wie zegt dit sowieso tegen iemand van 17 (überhaupt tegen iemand)? Hoe onvolwassen. Ik hoop dat het beter met jou mag gaan moppie! Sterkte. X

  3. 19 januari 2019 / 19:06

    Niks van dit soort mensen aantrekken hoor! Ik heb toen mijn diagnose nog niet bekend was ook allerlei rare en vooral kwetsende reacties gehad. Mensen begrijpen niet dat jij ook gewoon gevoel hebt en dat je onzekerheid vaak nog erger is dan de klachten (ik bedoel; je gaat aan jezelf twijfelen over dat wat je voelt of je dat wel echt voelt enzo, snap je?) Maar echt geen aandacht schenken aan mensen die zo onaardig doen en focus op jezelf. Ik gun je snel meer duidelijkheid en hoop echt dat je je snel veel beter gaat voelen.

    En mocht je een luisterend oor nodig hebben of iemand die zich herkent in het hebben van een ziekte maar geen diagnose (ik heb zelf ruim 7 jaar op die manier bij artsen gelopen voordat ik wist wat er met mij aan de hand is) dan heb je mijn emailadres en mag je mij altijd mailen.

    Liefs, Carolien

  4. 19 januari 2019 / 19:15

    Poe wat een nare vrouw lijkt mij dat! Zulke mensen blijf je jammergenoeg houden maar laat dat je aub niet tegenhouden om lekker te schrijven. Vind zelf je blog prachtig

  5. Stefan Vlaminckx
    19 januari 2019 / 23:32

    Je bent aangelopen tegen wat ik de hit and run methode van commentaar maken noem. Je klapt er lekker hard en ongenuanceerd in en weg ben je weer.
    De geïrriteerde toon geeft mij aan dat ze wellicht ook ziek is of lijdt. En haar vraag aan jou was eigenlijk welke symptomen en klachten heb je want, en daar heeft ze een goed punt, dan kan het zomaar zijn dat iemand zegt; aha, maar dat heb ik ook, het heet hit en run, en dokter Google van het zoeken lieve gasthuis kan jou behandelen. Op die manier zijn er mensenlevens gered.
    En ik vind dat je je het teveel hebt aangetrokken, wat heel logisch is, maar je snel moet leren niet meer te doen.
    Want als jij diezelfde persoon nu leert kennen in het echt op een feestje bij de buren, dan zou het zomaar een heel anders mens kunnen zijn. Je zonder je te hoeven verantwoorden lekker verbaal laten gaan is populaire manier om van al je frustraties af te komen. Dus ook de stress op het werk, een ziek kind en of ruzie met de partner zat onderliggend verwerkt in het commentaar op jou. Volgende keer gewoon even terug reageren met:

    Dank je wel! Wat ontzettend fijn dat ik met mijn blog diegene mag zijn die jou jouw ongenoegens mag laten uitten. Ik hoop dat het je wat rustiger heeft gemaakt zodat je jou stress niet rechtstreeks op de mensen om je heen hoeft af te reageren. Dat is ook voor jouw gezinsleven beter. En ik? Ik ben blij met alle feedback. Zelfs met deze bak met stront.

    Of woorden van gelijke strekking.

    Dat aanpakken en terug reageren met humor zorgt ervoor dat jij de relativiteit van commentaar blijft zien .

    Want anders wordt je er alleen maar zieker van.

    Beterschap!

    Groet Stefan Vlaminckx

  6. 20 januari 2019 / 09:30

    Ja face to face durft vrijwel niemand iets. Ik vind je sterk!! Trek je niets van diegene aan

  7. 20 januari 2019 / 09:52

    Ouch… Dat is inderdaad naar Yousra. Het is de schaduwkant van Blogland dat je soms hele nare reacties krijgt. En ook al weet je in je hoofd dat je je ze niet moet aantrekken, raken ze vaak wel degelijk en kunnen ze dagen door je hoofd blijven spoken.

    Ik denk dat je met je blog veel mensen helpt en een hart onder de riem steekt! Hou vol dus.

  8. 20 januari 2019 / 11:01

    You go girl!!
    Mooi geschreven, moedig ook.
    Je blog is van jou. Doe whatever the fuck you want with it!

  9. 20 januari 2019 / 12:06

    Wat ga je hier ongelofelijk goed mee om zeg! Zoiets trapt je gewoon op je ziel, je kiest er niet voor om ziek te zijn en als dit de manier is waarop jij met jouw ziekte om kan gaan, dan moet je dat lekker doen! Een blog is iets wat van jou is en dus is het geheel logisch dat jij jouw verhaal deelt.

    Mensen mogen hier verschillende meningen over hebben, natuurlijk. Als iets je echter niet bevalt denk ik altijd bij mezelf: dan lees ik het niet.
    Dat mensen “haat comments” achterlaten is dan ook iets waar ik mijn vraagtekens bij stel. Voel je je daardoor beter, door een ander de grond in te trappen?

    Bah ik merk aan mijzelf dat zulke mensen mij op mijn zenuwenwerken en dat ik oprecht boos wordt dat mensen het in hun hoofd halen om iemand op deze manier te kwetsen. Ik kan nog vele alinea’s hierover schrijven, maar dat zal ik je besparen hahah!

    Ga lekker door met je ding doen, ik vind het in ieder geval leuk om jouw verhalen te lezen :).

  10. Yvonne commandeur
    22 januari 2019 / 12:15

    Ik zeg yousra blijf inderdaad voor jezelf de dingen gewoon schrijven in je blog, wie het niet wilt lezen moet maar verder scrollen .
    Wie jou wil steunen of een hard onder de riem steken kan dat doen.
    Ik vind het bijzonder knap dat je erover wilt en kunt schrijven .❤

  11. 3 februari 2019 / 15:02

    Wat een lef. Een openbaar platvorm wil niet zeggen dat je altijd maar je ongezouten mening moet geven… Als het je niet aanstaat wat er geblogd wordt ga je toch gewoon weg? Je verspilt enkel je eigen tijd door je bezig te houden met dingen die je niet leuk vind. En misschien bedoelde deze schrijver het inderdaad niet zo. Maar dat is dus de keerzijde van bloggen en reacties achter mogen laten. De interpretatie kan bij iedereen anders zijn.

    Ik vind het knap dat je er zo mee om gaat. Laat dit je niet tegenhouden om te schrijven waarover jij wilt op je eigen stukje van het WWW.

  12. 7 maart 2019 / 00:54

    Ik ben nieuw hier maar heb er veel zin in om.je te gaan volgen en jouw weg te lezen en zien. Ik heb fibromyalgie onzichtbaar ziek. Dus voor vele nog steeds niet zoek maar lui. En ik vind het dapper en goed van je dat je een blog bent gestart. Want van elke blog leer ik weer. Ieder mensen is anders. En iedereen brengt weer idee en met zich mee Dus top dat je door gaat. En je niet laat afleiden door iemand die zoiets zegt. Al zijn er straks 100 blogs. Als het maar eens tot iets mag leiden dat helpt. Lieve groetjes diana

  13. 20 maart 2019 / 12:33

    Zeer kansloos. Ik weet hoe het voelt, heb zelf ook cvs syndroom. Goed dat je dit hebt geschreven toch. Waarschijnlijk is het gewoon afgunst dat iemand zo triest is om zulke berichten te plaatsen. Laat je niet gek maken.

  14. 12 mei 2019 / 11:15

    Je hebt al veel reacties gehad! Toch wil ik je nog even zeggen dat je een erg goed blog hebt. Ga lekker zo door! Ik snap mensen niet zo om op blogs en social media hun gram te halen. Volg dan niet! Je hoeft me niet te volgen, is mijn houding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *