Wat zeg je als woorden niet kunnen troosten?

Inmiddels ben ik alweer drie jaar chronisch ziek. Wat zeg je tegen iemand die al jaren ziek is? ”Het komt wel goed?” dat zou een regelrechte leugen zijn. Alle woorden die je zegt vallen in het niet. Simpelweg, omdat je woorden niet (meer) kunnen troosten.

Troost

Al jaren ben ik ziek. Jaren van frustratie, boosheid en verdriet, zonder enige oplossing. Wat kun je na al die jaren zeggen tegen iemand? ”Het komt wel goed? Morgen voel je je vast beter!” Dat zouden regelrechte leugens zijn. Het zou ijdele hoop zijn, morgen ben ik namelijk niet beter.

Maar lieve Yous, wat moeten we dan tegen je zeggen? Niets. Je hoeft niks tegen mij te zeggen. Ik vind het fijn als je er bent maar je hoeft mij niet te troosten. Alle lieve woorden die je wilde gaan vertellen vallen toch een beetje in het niet. Ik vind het fijn om mijn gedachtes met je te delen of als je een arm om mij heen slaat maar je hoeft mij niet te troosten.

Vroeger toen ik nog klein was, viel ik wel eens. Mijn moeder deed dan altijd crème op mijn been of arm (ligt eraan waarop ik gevallen was). Dat was toen echt een wondermiddel. Mijn tranen verdwenen als sneeuw voor de zon en de pijn was ik zo vergeten. Nu ik eenmaal groot ben is er geen wondermiddel wat de pijn doet verzachten.

Toen ik nog maar net ziek was, had ik nog ijdele hoop. ”Misschien sta ik morgen op en voel ik mij iets beter. Misschien ben ik volgende week wel weer beter” Inmiddels ben ik drie jaar chronisch ziek en de hoop op verbetering is een beetje vervlogen. De kans dat ik morgen opsta zonder klachten is nihil. Hopelijk word ik ooit nog beter maar ik denk dat dat het nog wel even gaat duren. De klachten zijn al zo lang aanwezig dus die zijn niet zo maar weer verdwenen.

Chronisch ziek

Er is geen pilletje of wondermiddel wat mij beter kan maken. Hoe word ik dan beter? Op die vraag is nog geen antwoord. Ergens vind ik het erg confronterend om over ziek zijn te praten. Hoe omschrijf je wat je voelt, wat je denkt en hoe je dingen ervaart? Door erover te praten word je keihard met je neus op de feiten gedrukt. Er zijn dingen die ik niet meer kan en dat doet pijn. Toch zorgt het schrijven over chronisch ziek zijn voor acceptatie en het zorgt voor het ordenen van mijn gedachten.

Ziek zijn doet pijn. Het doet ontzettend veel pijn. De onzekerheid, het ongeloof en de lichamelijke pijn zijn vreselijk. Niemand ziet mij op slechte dagen. Niks aan mij verraad de slapeloze nachten, de pijn of het gepieker.

Eerlijk gezegd vind ik ziek zijn maar beangstigend. Ik weet niet wat het is of wanneer het stopt. Ik probeer mij altijd vast te houden aan het feit dat niks voor niks is. De meeste dingen in je leven gebeuren met een rede en van elke situatie kun je leren.  Al kan ik de wijze les nog niet helemaal ontdekken. Gelukkig kreeg ik dit weekend een datum voor een eerste afspraak met mijn nieuwe kinderarts. Ik kan niet wachten!

Gedichtjes

Vroeger schreef ik altijd gedichtjes of kleine stukjes tekst. Eenmaal op de middelbare school ben ik hiermee gestopt. Toch schrijf ik soms nog een gedichtje of een korte anekdote. Laatst schreef ik dit stukje:

”De kringen onder mijn ogen verraden de slapeloze nachten. Alle gedachtes die  midden in de nacht mijn gedachten doorkruisen. Verdriet, pijn, angst en ongeloof. Iedere emotie wordt in volle omvang beleefd.

De sparkeling die in mijn ogen mist verraad mijn angst. Komt het ooit nog goed? Word ik ooit nog beter?

Mijn onvoorwaardelijke glimlach verraad dat ik er klaar voor ben. Klaar om te beginnen!”

Liefs,

Yousra Yasmine

Wil je op de hoogte blijven van alles wat er gebeurd? Dan kun je mij ook volgen op Instagram. Daar deel ik regelmatig updates over wat ik doe, waar ik ben en natuurlijk deel ik leuke leuke foto’s!  Instagram

Share:

20 Reacties

  1. Mandy
    2 december 2018 / 10:20

    Pff.. wat weer mooi geschreven! Ik denk dat mensen heel goed weten dat de woorden die ze zeggen in het niet kunnen vallen. Maar dat ze te bang zijn om niks te zeggen dat dat ook kwetsend voor jou is en dat ze daarom zulke dingen zeggen. Mooi dat je hierover een blog hebt geschreven en dat mensen er nu rekening mee kunnen houden.

  2. 2 december 2018 / 11:43

    Ik kan me best voorstellen dat het moeilijk is om steeds te geloven dat andere mensen zeggen het komt wel weer goed. Ik kan me ook goed voorstellen dat mensen dat tegen je zeggen omdat ze je het gunnen en niets liever voor je zou willen. Sterkte!

  3. 2 december 2018 / 11:52

    Soms hebben mensen geen troostende woorden nodig, maar enkel gewoon een luisterend oor. En in jouw situatie kan ik me inbeelden dat het eerste echt geen meerwaarde meer heeft…

  4. 2 december 2018 / 13:42

    Dit breekt mijn hart een beetje. Ik ben ook in een situatie geweest dat er weinig te troosten viel. Voor mij hielp dan ook gewoon ‘het er zijn’. Ik zou dus zeggen: Ik ben er voor je.

  5. 2 december 2018 / 15:25

    Op continue het komt wel goed zit je natuurlijk ook niet te wachten als het al zo lang loopt. Mooie stukjes heb je geschreven trouwens

  6. 2 december 2018 / 16:23

    Aah wat fijn te lezen dat er een datum bekend is voor het bezoek aan een nieuwe arts.
    Mogelijk met nieuwe inzichten en een andere kijk op jou en deze onverklaarbare ziekte.

  7. 2 december 2018 / 19:35

    Ik vind het soms best lastig om iemand te troosten die bijna ontroostbaar is. Maar ook begrijpelijk in zo situatie

  8. 3 december 2018 / 10:15

    Ik vind het ontzettend knap hoe je met dit alles omgaat. Ik hoop echt dat je binnenkort eens wat goed nieuws mag krijgen hieromtrent, of dat je situatie iets ‘draagelijker’ wordt. Nu weet ik inderdaad dat het niet zo makkelijk is om te troosten (zeker van iemand die niet in dezelfde situatie zit .. ) maar als het kan helpen: ik vind je echt heel sterk! Echt waar!

  9. 3 december 2018 / 10:46

    Wat erg! Het is goed om nog eens te lezen dat er niet altijd iets moet gezegd worden. Vaak is het moeilijk om als buitenstaander te weten hoe je moet reageren om zoiets. Interessant artikel. Sterkte x

  10. Esther
    3 december 2018 / 13:35

    Ik ken het heel goed. Ik ben ook chronisch ziek. Moeilijk positief te blijven als er geen medicatie is maar ik zie dat jij positief genoeg bent om terug te vechten. Sterkte.

  11. 3 december 2018 / 13:35

    Vaak is even alleen je verhaal met iemand kunnen delen, die echt naar je luistert, een hele opluchting Heb je ooit al is iets in de spirituele wereld gezocht?

  12. 3 december 2018 / 14:39

    Ik heb ook een vriendin die chronisch ziek is, en ik begrijp heel goed dat je eigenlijk niets aan goedbedoelde woorden hebt. Ze heeft me ook weleens zo’n soortgelijk verhaal verteld. Ik probeer juist altijd zoveel mogelijk normaal te doen en niet teveel medelijden te hebben, want ik kan me voorstellen dat dat op een gegeven moment ook een beetje vervelend wordt.

  13. 3 december 2018 / 14:56

    Het is ook lastig om iets te te zeggen, omdat woorden soms anders overkomen dan bedoeld of omdat de buitenwereld het weliswaar goed bedoeld maar compleet de plank misslaat. Ik zou in zo’n soort situatie gewoon een kaartje sturen om te laten weten dat ik aan die persoon denk…

  14. Daphne - verdraaidmooi
    4 december 2018 / 10:05

    Hopelijk komt er nog eens zo’n wondermiddel die ineens wel werkt!

  15. 4 december 2018 / 10:51

    Ik vind je verhaaltje mooi geschreven! Ik kan alleen maar zeggen: veel sterkte! Ik vind zelf veel rust in mijn geloof.

  16. 5 december 2018 / 09:38

    Je hebt weer een mooi en kwetsbaar stukje geschreven!:)

  17. 5 december 2018 / 18:38

    Dat is erg moeilijk, maar je hebt het netjes omschreven. Maar eigenlijk gaat het niet om wat je zegt maar om wat je doet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *